Bij
Bij
Vermoedelijk is afgelopen maandag mijn hoofd wat leeg gewaaid. Met als gevolg dat ik er niet zo bij ben van de week. Na zo’n enerverende stormdag is het nu behelpen. Er gebeurt niets en in al deze saaiheid word ik meegezogen. Maar ja, men kan geen kaalkop bij de haren vatten.
Zelfs het schilderen geeft geen voldoening. Het lijkt wel of ik terug ben bij af. Al was ik vanmorgen vol goede moed begonnen. Maar na een uurtje wist ik niet hoe ik verder moest en zit er niets anders op dan het gedane maar een weekje te laten drogen. Misschien dat het volgende week wel weer lukt en dat ik dan de hond weer bij de staart kan pakken. Zie je wel, ik kan mijn hoofd er niet bij houden. Ik ben helemaal niet bezig met een hond, maar met een zwartwang specht. Maar wat moest ik nu?
Het werd de hoogste tijd: dat ik de koe eens bij de horens ging vatten. Ledigheid is des duivels oorkussen en daar moet ik natuurlijk voor waken. Een geluk bij een ongeluk dat ik van de week nog iets had geschreven. Maar na de storm was er niets noemenswaardigs meer gebeurd en was ook hier bij de eerste stap het einde in zicht. Dus was ik terug bij af.
Er zat niets anders op, al wordt dat niet geadviseerd, dan dat ik bij de pakken neer ging zitten. Het zou geen dag, en misschien wel nooit meer, worden van, er is geen circus of er zit wel een clown bij. Dus kon ik het beste de daad bij het woord voegen en maar rustig in de kamer gaan zitten wachten tot er iets zou gebeuren. Al zou ik misschien nog bij iemand kunnen aankloppen voor een praatje. Maar ik had dit nog niet bedacht of het was bij de beesten af. Wat lag daar onder de televisie? Een lijk! Zou ik dan eindelijk een thriller gaan schrijven? Tot mijn verbazing was het een dode bij. Triest want het zijn toch nuttige dieren, maar een verhaal zat er niet in. Wel viel het me op dat ik het woordje bij wel erg veel in dit stukje had verwerkt. Zou er dan toch meer zijn tussen hemel en aarde? Zou ik misschien een vooruitziende blik hebben?
Dit laatste werd meteen gelogenstraft. Anders had ik die foto in de krant ook moeten zien. Nu zag ik hem te laat, want enkele van deze mensen ken ik. Eentje zelfs heel goed! “Ze gaan Enkhuizen op zijn kop zetten,” volgens het artikel. Hier had wel een stukje ingezeten, maar ja dan moet je er als de kippen bij zijn. Nu zou het lijken of ik voor een dichte winkel stond.
