Cor Edelenbosch

Snoep verstandig eet een appel

Natuurlijk weet ik dat het niet goed is, maar ik kon de verleiding niet weerstaan. Helaas is er deze tijd van het jaar moeilijk aan te komen. Dus zit ik heerlijk te genieten van een heerlijke appelflap. Met wel in mijn achterhoofd dat dit moet compenseren. Niet dat dit wat geeft voor mijn postuur, maar zo heb ik het van jongs af aan geleerd.

Mijn vader was namelijk enig kind, met als gevolg dat mijn broer, zus en ik geen concurrentie van andere kleinkinderen hadden. We kregen dan ook iedere week zondagscenten, wat we trouwens op woensdag al kregen. Ook werden we goed bedeeld in koek en snoep, maar gingen we bijna naar huis dan kregen we nog een appel. Want ook, “arbeiderskinderen moesten iets gezond eten,” zoals zij altijd aangaven. Bij mij heeft dat tot op de dag van vandaag goed gewerkt.

Iedere dag eet ik dan ook een appel en krijg er nooit genoeg van. Maar ook kan ik het niet laten om ze te schilderen of te tekenen. Jammer dat ik er nooit één voor mijn opa en oma heb gemaakt. Wel is het dankzij hun een stimulans om ermee door te gaan. Dus niet alleen gezond ook een mooie tijd om aan terug te denken. Om dit te vieren gun ik mezelf toch nog een appelflap.

Lees meer >> | 0 keer bekeken

Julian

De Cobra schilder Karel Appel zei ooit, “ik rommel maar wat aan.” Bij het schilderen gaat dit voor mij niet op, maar voor de rest is het één grote puinhoop bij me. Nadenken doe ik niet met als gevolg dat ik alles wat ik denk, dan ook meteen zeg. Hiermee niet alleen mijn eigen in verlegenheid brengend, maar ook anderen die mij stomverbaasd staan aan te kijken. Denkend die man is niet helemaal goed. Ook ben ik vrij impulsief.

Ik kan namelijk niet vooruitkijken om bepaalde zaken te overzien. Dus neem ik besluiten waar niet over nagedacht is. Hier komen de meest gekke dingen uit voort, soms ten nadele, maar ook gelukstreffers. Onlangs was dit het geval toen ik besloot om met facebook te stoppen. Hier hikte al een tijd tegenaan, want in de loop der tijd begon ik me hier steeds meer aan te ergeren. Het werd steeds meer steeds meer een pagina waar alleen haat er nog toe deed.

In het begin ging ik hierop reageren in de hoop om dit een halt toe te roepen. Wel het had geen enkel effect alleen met als gevolg dat ik een steeds groter aantal haatreacties ontving. Niet dat ik me daar iets van aantrok, maar wel steeds meer het gevoel kreeg dat ik hier niet thuishoorde. Vandaar exit facebook.

Wel dit had ik veel eerder moeten doen. Plots werd het echter november en drong mijn impulsiviteit weer tot me door. Zoals iedere dag keek ik weer naar je foto en schrok dat het al bijna weer 5 december was. Je geboortedag, maar ook de dag dat je niet bij ons mocht blijven. Het lijkt gisteren, maar inmiddels is het zesentwintig jaar geleden.

Ondanks dat het al een halve eeuw terug is weet ik nog goed dat ik zelf deze leeftijd bereikte. Ik werd namelijk toen voor de tweede keer vader. Nog weer een paar jaar later werd ik dit zelfs voor de derde keer. Ik zou dit wat vaker moeten zeggen; maar wat was ik trots. Hier hield het echter niet mee op en met jou mee werd ik ook nog opa van acht kleinkinderen. Maar zoals ieder mens wil ik meer. Het wordt namelijk tijd voor achterkleinkinderen.

Niet alleen je broers, ook je neven hebben hier de leeftijd voor. Wel zijn er meisjes in het geding, maar kleinkinderen ho maar. Al kan ik natuurlijk, op mijn leeftijd, best wat over het hoofd zien. Het kan namelijk best zo zijn dat ik het zonder te weten al wel overgrootvader ben.

Dat jij op de plek waar je nu bent hiervoor hebt gezorgd. Dat jij daar een leuk meisje hebt ontmoet en inmiddels vader bent geworden. Ja, dat ik zonder het te weten al overgrootvader ben en je vader en moeder opa en oma. Ooit zullen we dit weten, maar ik kan beter stoppen met schrijven. Nu ik geen platform meer heb komt niemand dit te lezen en dat is misschien ook maar beter voor ik me weer rare dingen in mijn hoofd ga halen. Laat ik maar gaan schilderen en proberen om eens iets in de Cobra-sfeer te doen.

Daar ben ik weer. Een wonder! Het leek wel of mijn hand gestuurd werd, maar er was meer. Ik werd helemaal kalm en ook begon ik na te denken. Wat was er met me aan de hand? Ik kreeg zelfs een inval, dit stukje kan ik naar oma sturen en dan kan zij het op facebook plaatsen. Zou ik dan toch nog een beetje normaal worden?

Lees meer >> | 5 keer bekeken

Hoe ouder, hoe leuker

Iedere leeftijd heeft zijn charme al zijn er ook ongemakken. Op dit moment voel ik me echter als een kind onder de kinderen. Met als gevolg dat ik me ook zo gedraag, gelukkig was dit me al eens eerder overkomen en had ik ervaring op dit gebied.

Zo keek ik in de tijd van de Fabeltjeskrant al met mijn kinderen mee naar dit leuke programma. In die tijd waren er veel meer zoals Ome Willem, Rembo & Rembo, Loenatik, The A-Team etc. niet alleen geweldig voor de kinderen, maar ook voor ouders zoals ik. Ja, dan is het nu behelpen.

Nog nooit zijn er zoveel jeugdzenders geweest en sommigen gaan vierentwintig uur per dag achterelkaar door. Echter zonder een programma wat ik samen met mijn kleinkinderen meekijk. Gelukkig is er ieder jaar nog wel het Sinterklaasjournaal. Samen met oma instaleren we ons iedere avond om zes uur voor de tv om dit te bekijken. Ja, en dan is het weer ouderwets genieten. Maar voor hoelang nog?

Van de zeven kleinkinderen zijn er nog twee, en één hiervan begint ook al te twijfelen, waarmee we alle avonturen van dit journaal nog kunnen bespreken. Dus is de tijd niet ver meer dat ook deze peridode voorbij is. Hier durf ik amper aan te denken, want zelf heb ik inmiddels een leeftijd bereikt dat ik kinds begin te worden. Steeds meer herinneringen uit mijn jeugd komen terug. Gelukkig ben ik niet de enige en zo kwam een buurman met het voorstel om gezamenlijk Sinterklaas in ons complex te vieren.

Iedereen had hier wel oren naar en al snel hoorde ik uit de andere woningen buren Sinterklaasliedjes neuriën. Want het zou niet alleen een gezellige gebeurtenis worden, ook werden er lootjes getrokken. Zodat iedereen een cadeautje zou krijgen en ook een surprise was geoorloofd. De rijm echter niet, want met zoveel mensen met gehoorproblemen zou dit alleen problemen geven. Tot tevredenheid trok ik het lootje met de naam erop van de buurman die dit had bedacht.

Wel voor hem als hondenliefhebber kon ik maar één ding doen. Dat was het tekenen van een Maltezer leeuwtje en dit inlijsten. Dus is het hopen dat het naar de zin is. Wel dat zullen we zien op 6 december, want dan wordt het gevierd. Een dag later dan gebruikelijk, maar dat is logisch als opa en oma heb je ook je verplichtingen. Maar wat later dat maakt niet uit we hebben, tenminste laten we het hopen, alle tijd. Al ben ik wel nieuwsgierig naar mijn cadeau.  

Lees meer >> | 2 keer bekeken

Wensen

Als kind wilde ik graag een autoped, maar dat zat er niet in. Op een bepaald moment werd je te groot en werd mijn wens aangepast. Ooit zou ik een schip hebben en begon alvast met sparen. Maar wat waren ze duur en het benodigde bedrag heb ik dan ook nooit vergaard.

Gelukkig was er nog een alternatief en ben ik ze gaan schilderen. Inmiddels voel ik me dan ook een reder, want inmiddels heb ik een hele vloot geschilderd en ook deze kan ik er weer aan toevoegen. Al is dit natuurlijk niet wat ik begeerde, maar een mens moet altijd wat te wensen hebben.  

Olieverf op MDF-paneel. Formaat 30x24cm.

Lees meer >> | 15 keer bekeken

Niet de mooiste van de boom

Bij het schilderen is het gebruikelijk om het mooiste model te kiezen. Niet alleen bij dames of heren, maar ook bij andere onderwerpen. Daar was ik eigenlijk wel eens klaar mee en toen ik deze peer zag was mijn besluit snel genomen. Al werd nog wel geprobeerd om me op andere gedachten te brengen.

“Waarom ga je zo’n bonkige peer schilderen? In de fruitschaal liggen veel mooiere,” aldus de cultuurbarbaar hier ten huize. Maar volgens mij was dit een geschikte peer.

Lees meer >> | 9 keer bekeken

Burlen

Naar ik aanneem heeft iedereen wel eens van deze gedachten. Dus ook voor mij gaat dit op, namelijk dat je je soms in iemand anders wilt verplaatsen. Als kind had ik dit met voetballers, maar het zat er niet in. Later had ik dit bij het zien van sommige kunstwerken en schrijvers, ook dat bleek te hoog gegrepen. Gelukkig heb ik de hoop nooit verloren met als gevolg: dat ik eindelijk mijn gelijke heb gevonden.

Ja, en het is niet de minste, want het is de gezant van God op deze aarde namelijk de paus. Gelijk met hem had ook ik problemen met mijn longen. Eigen schuld namelijk nog altijd de gevolgen van het jarenlange roken. Gelukkig klimt de paus weer uit het dal en ook voor mij, dankzij de Buurtzorg en mevrouw mijn vrouw, gaat het die kant op. Wel lijkt het herstel steeds langer te duren.

Met als gevolg dat ik tijden niets heb geschreven of me aan de kunst heb gewijd. Het was alleen wat tv-kijken en op internet vertoeven. Op een gegeven moment zat ik dan ook op marktplaats en zag een advertentie die mij bekend voorkwam. Het was namelijk het hertje getekend door Han van Meegeren wat ooit bij ons thuis aan de muur hing. Wij waren niet de enige in die tijd, want het sierde bij tienduizenden mensen de huiskamer. Ik werd er zelfs nostalgisch van en nam me voor om het bij beterschap na te tekenen.

Het zou dan natuurlijk wel een vervalsing zijn, maar ook Van Meegeren, omdat hij geen erkenning kreeg, zou de grootste kunstvervalser van die tijd worden. Toch ging ik twijfelen het hertje zou ik wel durven, maar zijn naam eronder nabootsen ging me een stap te ver. Bij de eerste de beste vervalsing zou ik natuurlijk gepakt worden. Ik zag me al zitten in zo’n koude cel met mijn longen. Toch liet het me niet los.

Eerst dacht ik dat ik ijlde van de koorts, maar nee, dit was de oplossing. In Enkhuizen hebben we het hertenkamp en wie is daar niet mee groot gebracht. Ook ik ging daar, samen met mijn opa en oma, naar toe. Ook met mijn kinderen en kleinkinderen ben ik daar regelmatig geweest om ze te voeren. Maar die tijd ligt alweer een tijdje achter me.

Dus een mooie reden, op mijn leeftijd begin je kinds te worden, om daar eens te kijken. Ze waren er nog en heb ik er toch één getekend. Nu ben ik zelf nooit helemaal tevreden, maar het ging me beter af als dat ik verwacht had. Dit heeft me optimistisch gestemd en verwacht ik: dat ik binnenkort misschien ook kan proberen om te burlen.

Lees meer >> | 13 keer bekeken

Constatering

Soms kom ik tijdens het tekenen of schilderen tot bepaalde inzichten en ook nu was dat het geval. Nu kwam ik tot de constatering: dat je niet alleen een koe, maar ook een ezel van achteren in de kont kijkt.

Lees meer >> | 18 keer bekeken

De geit verzetten

Ging ik in mijn kindertijd de hoek van onze straat om, dan was daar een straat met een sloot. Water had natuurlijk een grote aantrekkingskracht op je. Je kon er vissen en in de winter, die had je toen nog, kon je er schaatsen. Maar het had nog meer mogelijkheden.

Er was namelijk ook een brede walkant van gras. In die tijd werden veel dieren niet gezien als huisdier, maar voor consumptie. Al had je daar als kind geen idee van. Dus was de wal voorzien van diverse konijnenrennen met daarin Vlaamse reuzen, maar ook de geit was daar vertegenwoordigd. Zelf hadden we alleen een poes en maakte deze walkant de dierenliefhebber in mij wakker.

Dus ging ik paardenbloemen voor de konijnen plukken om ze deze te voeren. De geit, koe van de armen, stond met een touw vast aan een ijzeren pen en was aan de afgegraasde cirkel te zien wat de rijwijdte was. Graag had ik de geit willen verzetten, maar de pen zat daarvoor te diep in de grond en ook was het de hoogste tijd om niet te laat op school te komen. Dat was een heel andere tijd.

Als ik hier nu kom, dan is een groot deel van de wal in beslag genomen door geparkeerde auto’s. Bijna niet meer voor te stellen hoe het ooit was. Al deze herinneringen kwamen bij me boven toen ik het portret van de deze geit zat te tekenen.

Lees meer >> | 14 keer bekeken

Over datum

“Denkende arbeiders drinken niet, drinkende arbeiders denken niet,” dankzij deze uitspraak van Ferdinand Domela Nieuwenhuis (1846-1919). Tevens strijder tegen vijf K’s: Kerk, Koning, Kapitaal, Kazerne en Kroeg, wel in deze traditie ben ik opgevoed. Maar alles wat verboden is blijft aantrekkelijk en bleef het bij me knagen.

Pas nu alle mensen, die dit propageerden, uit mijn omgeving hier niet meer zijn durfde ik het eindelijk de stoute schoenen aan te trekken. Al had ik wel behoorlijk wat wroeging, maar verschuilde ik me achter het feit: dat ik het nodig had voor het schilderen van een pul bier.

Wel ik was nog niet begonnen of ik hoorde voor de radio, “dat Dry January was begonnen.” In deze maand moest je dus het alcoholgebruik op pauze zetten. Dit kon natuurlijk geen toeval zijn. De mensen waarvan ik wist dat ze van de blauwe knop waren en die mij altijd in de gaten hadden gehouden. Ja, die kijken ook van boven op me neer en hebben me hiermee gepakt. Wat nu?

Er zat niets anders op dan maar te wachten tot het februari was en ik dan een poging zou wagen. Maar zou het dan niet over datum zijn? Veel erger hoorde ik van een kenner, “dan is het dood.” Wel dit was voor mij de doodsteek.

Het schilderij was wel klaar, maar ook hier werkte de drank door. Wat ik ook probeerde ik kreeg het maar niet scherp op de foto en beleef het wazig. Ja, toen moest ik wel toegeven dat de mensen die mij gewaarschuwd hadden toch gelijk hadden. Met drank kom je in een wazige wereld terecht en die maakt meer stuk dan je lief is.

Lees meer >> | 17 keer bekeken

De druk is van de ketel

Het eerste werk dit jaar, al moet ik bekennen dat ik er vorig jaar al mee was begonnen. Ik kwam op dit idee door de kunstschilder Klaas Gubbels. Hij is beroemd door het schilderen van één en dezelfde koffiekan. In alle denkbare posities en kleuren heeft hij dit al gedaan. Iets dergelijks leek mij ook wel wat, maar dan met een ketel. Anders is het plagiaat, al heb ik hier ook mijn twijfels bij. Goed, eerst maar met potlood om te proberen.

Zoals altijd bij mij had ik het weer eenvoudiger gedacht dan het in werkelijkheid was. Maar na goed kijken en proberen verscheen toch deze ketel. Ik was niet eens ontevreden, al sleepte zich er wel metaalmoeheid bij me in. Nu de druk van de ketel was zag ik het toch niet zitten om, net als Klaas Gubbels, een hele serie te maken. Na één keer kijk ik alweer uit naar een ander onderwerp. Al weet ik nog niet wat, maar het jaar is nog lang.

Lees meer >> | 14 keer bekeken