De waarheid
Hoe kan ik dit nu een beetje netjes omschrijven? In de meeste stukjes zit ik namelijk wat te raaskallen en doe ik het voorkomen of het me allemaal komt aanwaaien. Hier heb ik nooit goed over nagedacht en zo zijn er nu helaas mensen die deze onzin voor waar aannemen. Dus wordt het tijd dat ik dit eens ga rechtzetten. Al is het natuurlijk niet eenvoudig om je eigen fouten en falen toe te geven laat staan ze te omschrijven. Maar het moet van de baas.
Op haar werk wordt zij af en toe door mensen aangesproken over mijn schrijverij. Ja, en deze opmerkingen brengt ze weer aan mij over. Meerdere keren heef ze mij dan ook verzocht, “om een beetje normaal te doen?” Natuurlijk wilde ik van haar weten wie die mensen dan zijn die haar aanspraken? Ze kunnen toch onder die stukjes reageren zo gaf ik aan. Nu de namen die zij noemden, die kwamen in mijn vriendenlijst niet voor. Dus illegale lezers! En ergens kan ik dat wel begrijpen. Veel mensen zijn vanwege mijn norse blik natuurlijk bang om vriend met me te worden. Dus om aan te geven dat ik ook maar een mens van vlees en bloed ben het volgende voorval.
Soms zet ik mijn stok wel eens te ver. Dat is niet alleen met schrijven, maar ook met de kunstwerken die ik tracht te maken. Meestal vernietig ik meteen het werk wat niet lukt, maar nu had ik een keer dat ik niet van opgeven wist. Veelal op zondag, en vooral als het een druilerige dag is, ga ik tekenen. Waarom? Nu ik denk: dat ik niet bij de zondagschilders wil horen. Zelf beschouw ik me namelijk als een goede amateur met een professionele instelling. Maar terug naar de waarheid. Het onderwerp was deze keer een paardenhoofd.
De liefde voor het paard komt bij mij waarschijnlijk voort uit mijn jeugd. Als kind heb ik nooit een hobbelpaard gehad en dit breekt je op latere leeftijd op. Maar wat viel dat tegen, nooit geweten dat een paard zo moeilijk was. Wat ik ook probeerde er verscheen iedere keer een ezel. Al waren er hier ook mensen die vonden dat het wel door kon gaan voor een zelfportret. Nu dit zetje had ik nodig en wist ik niet van opgeven. Tevreden ben je natuurlijk nooit, maar volgens mij lijkt het nu toch op een paard. Ja, ik heb het dan ook meteen ingelijst. Dus iedereen, ook de illegale, mogen hun mening geven, want in het wild val ik toch wel mee. En wat belangrijker is, dat is, dat dit verhaal een waarheid is als een koe.
