Cor Edelenbosch

Enthousiasme is een bloem die in weinig tuinen bloeit

Vaak werd er tegen mij gezegd: “dat kan jij toch niet.” Waar dit op gebaseerd was dat weet ik niet eens. Ik vermoed, maar dit kwam veel later bij mij boven, dat het maken heeft met mijn lichaamsbouw. Maar ook, en eigenlijk weet ik niet eens hoe ik dit moet omschrijven, dat het iets met mijn verstandelijke vermogens te maken heeft. Goed toentertijd heb ik me er niet zo druk over gemaakt.

Ja, het kwam me wel goed uit, want hoe minder als je kan des te minder hoef je te doen. We moeten, als dikke mensen, onze eer hoog houden we staan tenslotte bekend als lui. Maar net als nu had ik ook toen het probleem dat ik vroeg wakker was. Dat gaf me de gelegenheid om dingen te doen die ik wel beheerste. Tenminste daar ging ik zelf van uit en pottenkijkers had ik daar niet bij nodig. Maar tijden veranderen.

Later bleek dat ik op sommige gebieden toch wel met anderen mee kon komen. Hoe ouder als ik werd des te beter ging het. Dus was er sprake van, zoals ze dat zo mooi zeggen, een laatbloeier. Hier had ik het natuurlijk bij moeten houden. Helaas ging mijn inschattingsvermogen met me aan de loop en nam ik dingen ter hand die daadwerkelijk te hoog gegrepen waren.

Velen heb ik dan ook al weggegooid. Maar nu was er dan één, goed hij was niet perfect, die er enigszins op leek. Toch heb ik hier een strijd er aan gehad en ben ik weken, al kan het ook wel langer zijn geweest, mee bezig geweest. Toch is het duidelijk dat ik me nog niet kan meten met de 16^e-eeuwse meesters. Dus ga ik morgen toch maar weer vroeg opstaan en me eerst maar bekwamen in één bloem.