In het begin heb ik me hier vaak over verbaasd. Tijdens het schrijven dacht ik regelmatig, dat is wel leuk gevonden. Na plaatsing keek ik dan ook snel hoe de mensen daar op reageerden. Veelal was dat een koude douche, want wat ik leuk vond daar reageerde niemand op. Andersom gebeurde trouwens ook.

Waar ik niets van verwachte daar kreeg ik namelijk wel reacties op. Ook ben ik wel eens benaderd om uit te leggen: “wat ik precies bedoelde.” Nu die uitleg gaf ik natuurlijk, maar later begreep ik van iemand die meer schrijfervaring had, “dat je dat nooit moest doen. De mensen moeten het maar raden,” zo leerde hij mij. Zo blijf je leren.

Ja, en dan nu mijn boek. Wat zou me te wachten staan? Ook hier had ik geen voorstelling van. Zou men het leuk vinden of zou ik met de grond gelijk worden gemaakt. Gelukkig ben ik in de loop der jaren gehard. Zo kreeg ik ooit, anoniem, een e-mail waar een schilderij van me werd afgemaakt. Natuurlijk heb je het liefst lovende recensies. Daarom beken ik ook eerlijk, dat onderstaand bericht mijn ijdelheid toch streelde.

Beste Cor,

Wat ontzettend leuk dat boekje en wat aardig dat je ons een exemplaar aanbiedt. Dank je wel. Dinsdag vond ik het in mijn postvak en ik ben het meteen gaan lezen. Mijn complimenten, het is een zeer lezenswaardig en persoonlijk boek geworden met prachtige verhalen. Vooral het verhaal 'Sprookjes' is een pareltje.

Dat wij aan de wieg hebben gestaan van een schrijver doet mijn oude leraarshart goed. Ik had scout bij Ajax moeten worden, want ik heb klaarblijkelijk een neus voor sluimerend talent.

Ik zal jouw boek aan enkele collega's laten zien, misschien kan ik de verkoopcijfers een beetje voor je opkrikken.