Boek

Ooit droomde ik er over om van mijn hobby mijn beroep te maken. Nu hier kan ik kort over zijn, het is altijd bij een droom gebleven. Er zat niets anders op, dan me er bij neer te leggen. Met als gevolg dat ik van al dit liggen en dromen liever lui dan moe ben.

Toen ik dan ook na dik veertig jaar werken niet meer nodig was. Ja, toen was het tijd om een luizenbaan te zoeken. Na enig denken was het enige wat een beetje in die richting ging het schrijven. Of je nu een uur, een week of een maand over een stukje tekst doet niemand die zich daarover opwindt. Je kunt je zelfs verschuilen achter een writers block iedereen heeft dan ook nog medelijden met je. Dus toen mijn eerste boek klaar was ging ik er dan ook van uit, dat ik op mijn lauweren kon gaan rusten.

Helaas was dit een ernstige misrekening. Zo wilden diverse mensen van me weten: “wat mijn volgende boek zou worden?” Slapeloze nachten had ik hiervan. Hoe moest ik dit, om er van af te zijn, aanpakken? Raar, op een gegeven moment begon het toch te kriebelen. Maar in welke richting moest ik het zoeken? Er is zoveel keus.

Het eerste wat me te binnenschoot dat was een streekroman. Maar dit idee liet ik al snel varen, romantiek en ik dat is hetzelfde als water en vuur. Dan maar een biografie, maar in dit genre zijn er al zoveel kapers op de kust. Dus dit kon ik ook van me afschrijven. Wat heb je nog meer? Oh ja, poëzie. Helaas moet ik tot mijn schande bekennen dat ik, hier thuis, nog steeds een poëziealbum van een klasgenote heb liggen. Niet in staat om een versje te bedenken. Gelukkig vond ik toch nog een genre en ik denk, dat die me op het lijf is geschreven.

Namelijk een detective. De titel heb ik ook al namelijk: Moord op de Vette Knol. Oei, nu moet ik toch enigszins gaan uitkijken want ik heb al eens geschreven hoe een verhaaltje bij mij tot stand komt. Het heeft namelijk altijd met een waar gebeurt feit te maken en de rest bedenk ik er wat om heen. Dit heeft natuurlijk als gevolg: dat iedereen na pagina 1 al weet wie de dader en het slachtoffer is. Dit wordt dus helmaal niets en kan ik er beter de tijd voor nemen om hier allemaal nog eens goed over na te denken. Papier is geduldig en ik ook.