De tijd loopt als zand door je vingers
Opeens begon het zomaar te kriebelen. Enige jaren geleden, tenminste zo lijkt het, schilderde ik vaak van deze schilderijtjes. Veelal deed ik dit op zondagmiddag, want dan was succes verzekerd. Mijn kleinzoons kwamen, trouwens nu nog, dan te gast en zij waren mijn grootste fans. Dus kon ik ze mooi aan hen slijten, maar kleine jongens worden groot.
Iedere keer verbaas ik me erover dat de tijd zo snel gaat. Als ik ze nu zie zitten, dan kan ik mij niet voorstellen dat ze bij mij in het zitje voorop de fiets heb gezeten. Voor mijn gevoel was dat gisteren, maar dat kan natuurlijk niet sommige zijn al groter dan ik. Laatst waren er en paar te logeren en bij het douchen zag ik: dat ze al shag op de stok hadden! Ja, de jongste van het spul, zaterdag wordt hij al acht jaar, gaat al regelmatig bij een vriendinnetje slapen.
Dus deze kinderachtige schilderijtjes van piraten doet ze niets meer. Maar als opa kun je toch moeilijk naaktmodellen voor ze gaan schilderen. Binnen de kortste keren zou ik natuurlijk bekend staan als een ouwe viezerik. Al acht ik de kans nog groter, dat ze dan ingepikt worden door hun vaders. Ja, zelfs met een ander argument dan ze aan hun zonen zouden vertellen. Maar dit kan ik beter laten rusten, opvoeden behoort niet meer tot mijn takenpakket. Daarom hang ik dit schilderij maar op in mijn eigen kamer. Dan kan ik nog eens met weemoed terugdenken aan de tijd die voorbij is gevlogen.
