Cor Edelenbosch

Vaak weet je niet of het te maken schilderij aan je verwachting voldoet. Je maakt je een voorstelling en dan maar hopen of het lukt. Ondanks de vele uren die ik er aan besteed blijft het toch iedere keer weer een gevecht. Ja, eigenlijk ben je nooit tevreden. Maar nu had ik een onderwerp waar ik me geen buil aan kon vallen.

Ik had namelijk voor twee flessen gekozen en gaande de procedure kwam er een tevredenheid over me. Al kon ik die eerst niet verklaren, maar toen de flessen in een bepaalde fase vorm begonnen te krijgen kwam het me opeens glashelder voor de geest.

In mijn jeugd heb ik namelijk, en ook de rest van de familie, een periode van grote armoede meegemaakt. Achteraf, en dat is makkelijk praten, waren dit toch de mooiste jaren uit mijn jeugd. Je leert dan namelijk voor de rest van je leven: dat alles niet zo maar normaal is en dat geeft je toch een stuk dankbaarheid. Een dankbaarheid die je bij veel mensen, heden ten dage, niet meer aantreft. Dit is allemaal te wijten aan het vele wat we nu hebben. Natuurlijk is dit niet erg maar nog altijd verbaas ik me erover, dat er tegenwoordig zoveel mensen zijn die andere niets gunnen. Niet alleen de mensen in hun omgeving maar nog meer de mensen die in bittere armoede wonen in een Derde Wereld land. Maar laat ik mijn goede humeur hier niet door laten bederven en me laten verleiden om naar de fles te grijpen.

Nee, in onze arme tijd had ik toch wel eens een gelukzalig moment. Dan mocht ik namelijk van mijn moeder de lege flessen wegbrengen en de opbrengst houden. Nu waren dat er hooguit twee maar die leverden toch al snel de somma van 10 centen op. Maar dan voelde je je wel de koning te rijk. Bij het schilderen kwam dit gevoel weer over me en dus waarom zou ik me druk maken. Als het schilderij niet zou lukken dan kon ik nog altijd de flessen wegbrengen.