Hoop
Het is een rare gewoonte en naar nu blijkt, ben ik er ook mee behept. Veel ouders zien namelijk graag, dat hun kinderen worden wat zij zelf niet zijn geworden. Niet zo slim natuurlijk want je had natuurlijk beter zelf je best kunnen doen. Nu leg je die druk bij iemand die het helemaal niet wil, maar achteraf praten is natuurlijk makkelijk.
Zelf had ik namelijk graag gezien, dat mijn ‘bloedjes’ van kinderen iets waren gaan doen in de kunst. Maar tijdens hun bezoek aan de kleuterschool werd het al duidelijk dat dit een illusie zou worden. Kon je bij mij op deze leeftijd al zien wat het door mij gemaakte kunstwerk voorstelde, dat ging bij hun niet op. Trouw probeerde ik het te raden, maar na de uitleg bleek ik er geheel naast te zitten. Inmiddels zijn ze volwassen en iets kleuren binnen de lijntjes is nog steeds een onmogelijke opgave voor ze. Dus had ik me al bij mijn ijdele hoop neergelegd.
Echter onlangs kwam ik een kunstwerk tegen wat mij nogal verbaasde. Kleinzoon Stijn had namelijk in mijn werkruimte een pastelkrijtje gevonden en was hiermee zelf aan het werk gegaan. Drie jaar oud en nu al tot zo’n mooie cirkel in staat! Dat belooft natuurlijk wat en heb ik nu mijn hoop volledig op hem gevestigd. Ja, er zit niets anders op dan veel van mijn attributen te laten zwerven. Dan kan hij zich lekker uitleven en zie ik een grote toekomst voor hem uitgestippeld. Of zou ik nu een opschepperige opa zijn? Nu ik ben al tevreden als hij doet wat ik heb nagelaten.