Aandenken
Ja, ik ben een grootte liefhebber van fruit. Niet alleen om te schilderen maar ook om te eten en dit laatste is ontstaan mijn jeugd. Zelf tracht ik het eten van deze lekkernij over te brengen op mijn kleinzonen. Maar tot op heden kan ik nog niet van een succes spreken.
In mijn jeugd was er nog niet zoveel. Of beter het was er wel, maar het geld ontbrak. Kwamen wij echter bij onze opa en oma: dan ontbrak het ons aan niets. Zo kregen wij iedere week een stuiver zakcenten om te versnoepen. Ook werden wij tijdens ons een bezoek verwend met koek, meestal door mijn oma zelf gebakken, en snoep. Werd het echter tijd om weer huiswaarts te keren dan kregen wij eerst nog een appel. Volgens mijn grootouders was dit om na de lekkernijen ook iets gezonds tot ons te nemen.
Dus heeft dit zeker er toe bijgedragen dat ik nog steeds iedere dag een appel eet. Ja, en tijdens het consumeren hiervan denk ik dan, ondanks dat ze er niet meer zijn, vaak aan mijn opa en oma. Graag had ik deze gedachte ook op mijn kleinzonen willen overbrengen. Maar zoals ik al aangaf het schijnt me niet te lukken.
Dus heb ik mijn laatste hoop gevestigd op deze schilderijtjes. Deze zal ik ze nalaten zodat ze daar dan later naar kunnen kijken. En dan maar hopen: dat ze even aan me zullen denken.