Al mijn kleinzonen heb ik geprobeerd wijs te maken: dat ik vroeger een piraat was. In het begin was succes verzekerd en vol ontzag keken ze me aan. Voor mij een mooie gelegenheid om mijn fantasie de vrije loop te laten.
Als beloning, voor hun geloof, heb ik voor ze allemaal en piratenschilderijtje gemaakt. Maar net als hun geloof in Sinterklaas vertrouwden ze, op een gegeven moment, ook mijn fantasieën niet meer. Dus was ik er van uitgegaan dat ik klaar was met project piraat.
Gelukkig was deze gedachte te voorbarig. Een vriendin van mijn dochter raakte zwanger. Omdat deze vriendschap al heel lang duurt ga je deze vriendin zelf ook een beetje als een dochter beschouwen. Tegenwoordig is al bekent wat het wordt en laten het er nu ook nog twee worden. Dus kon ik voor deze twee jongens mooi weer eens een piraat schilderen. Maar nog belangrijker is natuurlijk, dat ik ze straks, al ben ik niet hun echte opa, kan vertellen: dat ik vroeger een piraat ben geweest.