Cor Edelenbosch

“Vrouwen bloot, handel dood.” Zelf had ik hier nog nooit van gehoord, maar zij die langer in dit wereldje rondliepen attendeerden mij hierop. Gelukkig heb ik enige jaren geleden enige stents, vanwege een vernauwing in hartkransslagader, gekregen. Na enige tijd mocht ik van de hartchirurg, “dan ook weer naar vrouwen kijken en ook een paar keer overslaan kon geen enkele kwaad.” Dus was dit gisteren voor mij het enige opwindende op de themamarkt van Enkhuizen.

Prachtig had ik mijn kraam ingericht met schilderijen. Zelfs ruim een uur voor de officiële opening van de markt was ik al klaar om mijn klanten te ontvangen. Helaas! Klanten heb ik niet gezien wel kijkers en mensen die een praatje wilden maken. Ook leuk, maar het zou toch fijn zijn als je minimaal de kosten eruit zou halen. Al bleven veel mensen zeggen: “dat ze het mooi vonden.” Dus blijf je hopen, dat er nog een klant komt. Maar hoe meer het uur van sluitingstijd naderbij kroop des te somberder, voor het weer ging dat niet op, werd ik. Toch kwamen er nog steeds mensen kijken, en waarschijnlijk had ik toen inmiddels een zonnesteek opgelopen, en zei ik: zoek maar uit en neem maar mee. Maar zelfs dat wilden ze niet en kreeg ik veelal als antwoord: “we gaan eerst nog even verder kijken.”

Ik zou toch niet zo eindigen als Vincent van Gogh. Het werd nog erger die verkocht bij leven tenminste nog één schilderij. Zwaar gedeprimeerd kwam ik thuis en ging op zoek naar een mes. Welk lichaamsdeel zou ik er af snijden? Terwijl ik nog aan het denken was kwam mijn zakenpartner thuis van haar werk. Maar in plaats van me op te beuren duwde ze me nog dieper in de ellende. Ze plaatste dan ook de opmerking, “volgende week heb je weer een nieuwe kans.” Ontzet keek ik haar aan en pas toen drong het tot me door, dat ik me had opgegeven voor vier weken markt. De optimist die ik was.

Mijn eerste gedachte was dan ook morgen eerst alle schilderijen bij elkaar zoeken. Als het dan wat koeler is, dan kan ik ze naar de stort brengen om ze te vernietigen . De rest van mijn schildersattributen zou ik dan wel op Marktplaats zetten. Tenminste als zich daar wel een koper voor melde? Ja, ’s nachts kon ik er zelfs niet van slapen. Ik lag maar te woelen echter plots zag ik het licht al was het nog maar vier uur. Dus eerst maar eens in mijn arm knijpen of ik werkelijk wakker was. Nu dat was het geval en er dus snel uit om te kijken in de aan mij gestuurde marktpapieren. Het was waar het thema van aankomende donderdag is, “verhalen vertellen.”

Dit wordt mijn kans ik heb tenslotte net een boek geschreven. Mijn zonnige humeur was meteen terug. Dus dat wordt donderdag een kraam vol boeken. Maar ik had het nog niet gedacht of de twijfel sloeg toe. Misschien wil men dit ook wel niet kopen? Gelukkig is het ’s ochtends vroeg wat koeler en besefte ik, dat ik nog een ijzer in het vuur had. Ooit was ik in een pub in Ierland. Plots kwam er een jongeman naast me staan en die begon me een verhaal in mijn oor te fluisteren. Goed, het meeste verstond ik niet. Gelukkig was ik daar met en paar Ieren die mij vertelden, “dat dit een traditie was een storyteller en dat het de bedoeling was dat ik hem een glas bier aanbood.

Dus hoop ik op een bloedhete dag en dan ga ik dat ook doen. Verhalen heb ik genoeg en ook aan de dorst zal het niet liggen. Wel is het een hele dag dus is de kans groot dat ik op mijn knieën naar huis moet. Gelukkig woon ik vlakbij en wat belangrijker is, dan ben ik vast weer het zonnetje in huis.