Van me afbijten
“Er is hoop voor kale mensen,” las ik onlangs. Het blijkt namelijk dat ze niet echt kaal zijn, maar dat er uit hun haarzakjes microscopisch kleine haren groeien. Het feit dat er nog haren groeien, biedt volgens wetenschappers hoop op een oplossing. Zo wil men een crème ontwikkelen die de groei weer gaat stimuleren. Nu de hele familie is al bezig om deze crème voor mij te realiseren.
Maar ik wil deze crème niet! Echter ik durf dit niet wereld kenbaar te maken. Nu ben ik niet, want dan had ik het beter gedaan, mijn eigen producent en dit houd dan ook in dat ik nog al een sul ben. Van mijn afbijten is iets wat ik totaal niet beheers. Diverse therapeuten hebben zich over mij gebogen en allen kwamen zij tot één conclusie: vanwege te weinig liefde was ik zo geworden. Ja, en eigengelijk had ik me daar al bij neergelegen. Echter mijn kaalhoofdigheid wierp een geheel nieuw licht op mijn, dacht ik hopeloze, situatie.
Sinds ik deze rijkdom bezit en dat is al enkele jaren, wil iedereen zowel mannen als vrouwen over mijn bol aaien. In mijn hele leven heb ik niet zoveel liefde mogen ontvangen als nu. Nu iedereen zal begrijpen: daar wil ik niet van af! Dus wat te doen met deze overheersende familieleden?
Gelukkig heb ik een snood plan bedacht. Tijdens een bezoek aan de tandarts kreeg ik deze geweldige inval. Als deze crème komt, dan pak ik hem gewoon aan. Echter ik smeer het niet op mijn hoofd, maar op mijn tanden. Als het dan werkelijk waar is met wat ze beweren, van deze zalf, dan zal ik binnen de kortst mogelijke tijd haar op mijn tanden krijgen. Ja, en dat zou beteken, dat ik eigenlijk van me af kan bijten. Ik kijk er nu al naar uit, want dat zou betekenen dat alles nog met mij is goed gekomen. Namelijk genoeg liefde en geen sul meer.