Jaloers
Het is niet te bevatten maar ik ben, en dat op mijn leeftijd, jaloers. Van de week kwam dit in alle hevigheid opzetten en het wil maar niet overgaan. Nu moet ik natuurlijk wat voorzichtig zijn met wat ik schrijf, maar mijn jaloezie betreft mijn zwager en schoonzus.
Zij werden namelijk deze week opa en oma van een kleinzoon. Nu zullen velen zich verwondert afvragen hoe kan jij daar nu jaloers op zijn. Jij bent toch zelf ook opa van zes kleinzonen. Maar hier zit nu net het probleem.
Je hebt nu eenmaal van die families die bestaan uit hetzelfde geslacht. Zo zijn het bij ons allemaal jongens en bij mijn zwager en schoonzus is het het omgekeerde en zijn het daar allemaal meisjes. Maar zo als ik al aangaf verscheen daar van de week plotsklaps Lars een jongen. Ja, en dit gaf mij weer moed in de hoop op een kleindochter.
Eerst heb ik nog overwogen om één van de jongens te ruilen ten opzichte van één der achternichtjes. Maar ik kwam er niet uit wie ik op moest offeren ze zijn me namelijk allemaal even dierbaar. Dus zat er niets anders op, dan het zelf maar weer ter hand te nemen.
Dit moeten jullie natuurlijk niet te letterlijk nemen. Ik ben namelijk op een leeftijd, dat ik zittend moet plassen. Maar gelukkig is er nog een andere manier. Om niet bij die twee geluksvogels achter te blijven heb ik dan ook snel een portret van een meisje geschilderd. Het is natuurlijk niet helemaal eerlijk, maar jaloezie brengt rare dingen in je boven, maar dan vertel ik gewoon aan iedereen: dat dit mijn kleindochter is. Of zou dit heel kinderachtig zijn?