Ambitie
Eindelijk leek het er te van gaan komen. Al was ik het gevoel in de loop der jaren bijna kwijtgeraakt. Maar begin dit jaar leek het er dan eindelijk toch een carrière voor mij in het verschiet te liggen. In de eerste maand van dit jaar verkocht ik namelijk vijf schilderijen. Dus liep ik vol trots met mijn borst vooruit.
Achteraf had ik dit beter niet kunnen doen, want hoogmoed komt altijd ten val. Dus stond ik de volgende maand weer met beide benen op de grond dank zij de regering. Ondanks dat het niet de regering van mijn keuze is had ik dit toch niet van ze verwacht. Spraken ze in de verkiezingstijd nog over belastingverlaging. Een paar maanden daarna blijft er van deze belofte niets over. Meteen werd namelijk het lage Btw-tarief van 6%, geldend voor de kunst, verhoogd naar 19%. Ja, ze bleken zelfs een hekel aan de cultuur en de daarbij behorende kunst te hebben. Nu dit gedachtegoed bleek zijn effect niet te missen.
Veel kiezers namen deze ideeën meteen over en het gevolg was, dat de kunstmarkt meteen instortte. Dus hoorde ik er raar van op dat men nu weer ging raaskallen, “dat werken mensen uit de armoede kon halen.” Helaas kan ik deze redenering niet volgen: eerst ga je werk afbreken en dan ga je zeggen, “dat het zo belangrijk is.” Het zal wel aan die hoge snelheid van 130 gedachtes per minuut liggen, van deze knappe koppen, dat ze dit soort rare beslissingen nemen. Maar ondanks dit laat ik me niet gek maken.
Dus heb ik me volledig in het vrijwilligerswerk gestort. Amper had ik het wereldkundig gemaakt of de eerste twee opdrachten had ik al binnen. Maar bij de aanvaarding ervan moest ik wel even slikken. Ik moest namelijk twee schilderijen maken één van Mona Lisa en de zonnebloemen van Van Gogh. Geen vervalsingen, maar nodig voor de carnavalsoptocht. De prins is namelijk eigenaar van een schildersbedrijf en zo was men van mening: dat een kunstwerk dan geen kwaad kon. Nu tot zo ver kon ik meegaan, maar het werd anders toen werd voorgesteld om er een gat in te maken zodat ze de te lopen route konden zien. Ja, toen begon ik me, net zoals deze regering, een cultuurbarbaar te voelen.
Maar het was voor mijn twee dochters en ooit zijn die in een vlaag van liefde verwekt en daar kon ik nu natuurlijk niet aan voorbij gaan. Dus heb ik maar over mijn hart gestreken en mijn principes opzij gezet. Wel denk ik er over om ook mijn vrijwilligerscarrière maar weer op te geven. Ik laat me maar omscholen tot huisschilder al zeg ik er wel meteen eerlijk bij, dat ik de functie van prins beslist niet ambieer.
