Vakantiekolonie
Van oorsprong verdiende mijn familie zijn geld op het water. Al had je in de visserij zowel goede als slechte jaren. Uit de overlevering heb ik begrepen: “dat er meer slechte waren dan goede.” Dus toen mijn opa ten tijde van de sluiting van de Afsluitdijk werd weggesaneerd was een baan in de visserij ook voor mij ten einde. Al was ik ten tijde van zijn sanering nog niet eens geboren.
Goed toen ik er wel was had ik natuurlijk een baan kunnen zoeken in de aan de visserij gelieerde tak. Die waren er toen nog genoeg en enkele familieleden hadden dit dan ook gedaan, maar ik voelde die behoefte niet. Ook waren er die werkzaam waren in de sleepvaart. Nu dat trok mij meer en zo spaarde ik als kind ansichtkaarten met sleepboten er op. Toch is op de één of andere wijze een carrière in deze richting ook nooit gelukt.
Wel bleef de zee trekken en ik was dan ook blij dat de cursus die ik volg nu richting zeegezichten ging. Maar bij de keuze van het te schilderen onderwerp ging mijn interesse een heel andere kant op. Ja, om de waarheid te vertellen ging het om dat witte gebouw op de achtergrond. Dit kwam niet omdat ik een groot deel van mijn leven in de bouw heb doorgebracht. Oh nee, dit bracht heel andere gevoelens bij me boven.
Volgens mij moest dit witte gebouw een vakantiekolonie zijn. Ooit kreeg ik namelijk van mijn zuster en broer een ansichtkaart met een dergelijk gebouw er op. Goh wat was ik jaloers op hun! Nu ik er aan terug denk komt dat gevoel weer bij me boven en dat na zoveel jaar. Dus iedereen zal begrijpen, dat dit een reuze indruk op mij heeft gemaakt.
Wij waren kinderen van vlak na de oorlog. Ondanks de vrijheid waar we toen toch weer in leefden waren er toch nog wel enkele gebreken. Een daarvan was de voeding en veel kinderen mochten dan ook als compensatie zes weken naar een vakantiekolonie. Zij mochten hier onbeperkt eten en spelen ja, volgens mij hoefden ze in deze weken niet eens naar school. Ook mijn zus en broer behoorden tot de gelukkigen en kwamen voor zo’n verblijf in aanmerking. Nog steeds begrijp ik niets van hun reactie, want bij hun vertrek gingen ze er jankend op af. Eigenlijk had alleen ik een reden om in huilen uit te barsten. Vanwege mijn lichaamspostuur moest ik namelijk als enig kind thuisblijven. Voor mij was dit eetfestijn niet weggelegd. Raar want ik was toch degene die altijd zijn bord slikvingerend leeg at. Als lichtend voorbeeld had ik in die vakantiekolonie kunnen dienen. Maar het zat er niet in.
Ook bij thuiskomst waren mijn zus en broer nog steeds tot tranen toe bewogen. Ze hadden het daar verschrikkelijk gevonden. Nu het leek mij sterk en zo nam ik me voor om later in een zodanig tehuis als kok te gaan werken. Helaas werden deze prachtige instellingen in de loop der tijden opgeheven en kwam er van mijn plan niets terecht. Dit alles heeft er toe bijgedragen, dat ik een twijfelaar bleef. Met als voordeel je had wel idealen.