CV
Mijn leven is drastisch gewijzigd en dat is toch even wennen. Zo was ik gewend om te doen en te laten wat ik wilde en was er niemand die daar aanstoot aan nam. Sinds kort is dit veranderd en wordt mijn gedrag sceptisch bekeken. Lekker vals meezingen met de radio en lekker de troep laten slingeren zit er dus voorlopig niet meer in. Het ergste is natuurlijk, dat ik niet meer te pas en te onpas in de koektrommel kan graaien. Maar het meeste schrik ik van een stem die op klaarlichte dag iets tegen me zegt.
Natuurlijk valt het andersom ook niet mee vooral als je jaren gefunctioneerd hebt als een workaholic. Ja, dan valt het thuiszitten je natuurlijk behoorlijk zwaar. Plus dat je dan nog moet samenwonen met iemand die zich het liefst als een eenling terugtrekt in zijn hok. Dus was al snel de sfeer wat gespannen en moest er dus een oplossing komen voordat we elkaar in de haren zouden vliegen. Al denk ik achteraf, dat ik dit qua haardos gemakkelijk had gewonnen. Gelukkig is het zover niet gekomen, maar er moest wel iets gebeuren.
Al snel dacht ik een panklare oplossing te hebben. Zelf heb ik namelijk, om niet helemaal te vereenzamen, me ooit voorgenomen om regelmatig met een kunstmarkt mee te doen. Je bent dan toch verzekerd van menselijke contacten en het bevalt me prima. Vooral omdat het voor mij toch veelal een kwestie is van veel luisteren en dat kan ik nog beter als schilderen. Nu voor mijn verkoopster zou dit ook een oplossing kunnen zijn.
Nu wilde het toeval dat ik afgelopen zondag naar een kunstmarkt in De Rijp moest. Dus stelde ik haar voor om met mij te gaan zodat ik haar het vak kon leren. Ja, dat ik zelf bereid was, als zij het vak in de vingers had, om zelf niet meer mee te gaan zodat ik door kon schilderen om de voorraad op peil te houden. Nu ik kwam van haar antwoord van een koude kraam thuis. “Hier begin ik niet aan je moet alles opbouwen en dan weer afbreken en ook weet je nooit wat het weer doet, niets voor mij.”
Dus zat er niets anders op dan alleen te gaan en gelukkig niet voor niets. Nu is het natuurlijk verleidelijk om hier over het succes te schrijven. Maar gelukkig ben ik nogal bescheiden en zoals ik al eerder aangaf gaat het mij om de contacten. Nu deze keer zat ik geramd en dit kwam door een jongetje wat ik schatte op een jaar of zes. Staand voor mijn kraam wist hij meteen wat hij wilde hebben en wees hij dan ook op een schilderijtje ( op de foto helemaal links in de kraam) met een piraat.
Nu was hij samen met zijn ouders en met zijn opa en oma. En zoals het een goede opa betaamt, mocht hij het natuurlijk hebben, maar ze zouden het ophalen als ze hele markt hadden bekeken. Dus liepen ze door naar mijn buurvrouw, maar mijn vriendje kwam al weer terug met ouders en grootouders achter hem aan. Hij kon de spanning niet meer aan en hij wilde het dan ook zo graag hebben. Dus heb ik, nadat hij had beloofd dat het schilderij het mooiste plekje in zijn slaapkamer zou krijgen, het voor hem ingepakt. Ik zal niets nieuws vertellen: dat dit voor mij de mooiste momenten zijn.
Goed terug naar de verkoopster, want dat is nog niet opgelost. Nu ze niet met me wil samenwerken, zal er toch een oplossing moet komen. Als ik de productie en de markten alleen moet doen kan ik thuis natuurlijk geen stoorzender hebben, dat gaat ten koste van de kwantiteit en de kwaliteit. Dus hoop ik dat iemand een baan voor haar heeft. Hierbij garandeer ik dat u een bekwaam iemand in dienst krijgt en één die het werken niet schuwt. Maar wel onder de voorwaarde dat het binnen is. Zo ik ga schilderen, want er is al weer heel wat tijd verloren gegaan.
