Roodborstje

Vorige week deed ik mee met de hobby en kunstroute. Ondanks mij wat late aanmelding had ik toch aan belangstelling niet te klagen. Ja, ik kreeg zelfs regelmatig te horen: “goh wat mooi.” Er waren er zelfs die vroegen of sommige schilderijen te koop waren en wat ze eventueel kosten. Als ik dan een prijs noemde, dan werd ik echter aangekeken met een blik of ik een oneerbaar voorstel deed. Toch hanteer ik prijzen die ver onder de norm liggen want commercieel ben ik in het geheel niet.

Daarom zal ik nu proberen aan te geven dat ik een zakelijk inzicht, ondanks mijn middenstandsdiploma, totaal ontbeer. Gelukkig werd ik hierbij van de week een handje geholpen. Ooit had ik, het lijkt wel een sprookje, een roodborstje geschilderd en van de week kreeg ik onderstaand bericht.

 

Kan het schilderij van het roodborstje goedkoper? Ik ben namelijk 11 jaar (bijna 12) dat is voor mij heel veel geld. En een roodborstje betekent heel veel voor mij. Mijn opa is namelijk 6 maanden dood en ik heb het gevoel dat hij een roodborstje is. (klinkt heel ongeloofwaardig maar het voelt voor mij wel zo)

Groetjes Marly

 

Nu na dit gelezen te hebben smolt ik meteen, ik heb namelijk een zwak voor kinderen en dieren zij zijn namelijk zo onschuldig, en antwoordde ik haar het volgende.

 

Beste Marly,

Zelf ben ik ook een opa en ik vind het heel lief van je dat je nog zo aan je opa denkt. Ja, ik vind het zelfs helemaal niet ongeloofwaardig. Ik denk namelijk zelf, dat mijn moeder na haar overlijden een duif is.
Daarom mag jij het roodborstje zo van me hebben.

 

Met vriendelijke groet,

Cor

 

Eigenlijk had ik dit stilzwijgend moeten afhandelen, maar ik was zo dom om dit schattige gebeuren aan mijn familie te vertellen. Nu de complimenten waren niet van de lucht zo was ik, “een sentimentele ouwe zak en werd ik misschien wel in demaling genomen.” Ja, er was er zelfs één bij die beweerde: “dat hij na mijn dood de schilderijen ging beheren want pas dan zouden ze wat opbrengen.” Nu ik heb alles maar gelaten over me heen laten komen en het schilderijtje gewoon opgestuurd.

Na ontvangst kreeg ik een hartelijk bedankje en dat het een mooie plaats in haar kamertje zou krijgen. Nu met zo’n ervaring rijker durf ik te beweren: dat daar geen geld tegenop kan. Ik huldig zelfs het standpunt, “wie goed doet goed ontmoet.” Dus ga ik daar de komende tijd maar eens op zitten te wachten.

 

PS, volwassenen hoeven me nu niet te bestoken met zielige verhalen, want dan laat ik mijn zakelijke instinct weer prevaleren.