Cor Edelenbosch

Eigenlijk zou ik het er bij één houden en had ik inmiddels mijn taak volbracht. Het is namelijk toch wel een werkje om het allemaal voor elkaar te krijgen. Ja, eigenlijk heb ik wel genoeg gewerkt zo vond ik zelf. Tevens heb ik niet de ambitie voor een tweede carrière al komt dat meer omdat de eerste carrière er ook nooit is geweest. Goed, maar nu ben ik toch op een leeftijd om leuke dingen te doen.

Eindelijk eens iets wat ik helemaal zag zitten en het lukte beter dan ik had verwacht. Zelfs zo goed dat ik nog vroeger op stond als in de tijd dat ik te werk moest. Dit alles met het doel om op tijd te beginnen een dag is namelijk zo om. Tevens begin ik de grens te naderen van dat je niet meer weet hoeveel dagen ik nog heb, dus haast is geboden. Was ik in het verleden nog wel eens bezig met de rechten van de arbeidsbeweging. Dat is nu totaal verdwenen en zo ben ik zeven dagen in de week bezig met schilderen en schrijven. Het is dan ook duidelijk een verslaving geworden.

Op het gebied van verslavingen heb ik me zeker niet afzijdig gehouden. Dit was niet alleen op het gebied van snoepen ook was ik een straffe roker. Gelukkig heb ik het roken af kunnen zweren al heb ik nog steeds de trekjes. Hier kwam ik tijdens het schilderen achter en blijkt maar weer, eens een junk altijd een junk. Deels heb ik dit al eens verteld, maar om wat duidelijkheid te scheppen dus nog maar een keer. Tijdens het schilderen gaan mijn gedachten nog al eens met me op de loop. Deze kronkels in mijn hersenpan zijn dan weer veelal de oorzaak van mijn schrijverij. Maar tijdens dit proces betrapte ik mij er op, dat ik dan net als bij het roken met een peuk in mijn mond zat, dit nu heb vervangen door een penseel.

Nu wilde ik deze rare eigenschap vastleggen en inmiddels is dit dan ook gebeurd. Maar het moest nog drogen en toen dacht ik al. Wat moet ik er mee? Weer één voor de verzameling ik kom er zo wat in om. Nu werk ik ook regelmatig met terpentijn en waarschijnlijk maakte deze dampen me wat licht in het hoofd. Hierdoor kreeg ik, terwijl ik me had voorgenomen om het niet meer te doen, het idee om dit schilderij te gebruiken als kaft voor een nieuw boek. Want net als met de schilderijen heb ik in de loop der tijd ook heel wat stukjes geschreven. Ja, en ijver zonder verstand is schade voor de hand. Al kan ik ze natuurlijk altijd nog bij het oude papier gooien.