Cor Edelenbosch

“Als je de mensen leert kennen, dan ga je van de dieren houden.” Het is daarom goed dat mensen dierlijke trekjes hebben en is dienaangaande niet alles verloren. Misschien dat deze gedachtegang bij sommige mensen wat vreemd overkomt. Maar als je goed op mensen let, dan zie je in gedrag en uiterlijk bepaalde gelijkenissen.

Dus ben ook ik er altijd vanuit gegaan, dat anderen mijn dierlijke trekken zouden aangeven. Nu deze theorie ging in eerste instantie goed op. Zo noemde mijn moeder me altijd: “dekselse aap.” Daar stond natuurlijk tegenover, dat ik mijn moeder een kattenkop vond. Maar laat ik bij me zelf blijven. Op school werd mijn situatie heel anders. Hier werd ik weer vergeleken met een ezel maar ook viel geregeld het woord garnaal. Dus begon ik toch wel te twijfelen wat ik nu werkelijk was.

Gelukkig kwam ik in de jaren zestig weer terug op oud terrein. Wel was er een kleine verandering het dekselse had plaatsgemaakt voor langharig, maar ik was in ieder geval weer een aap. Echter ook dit was van korte duur. Toen ik namelijk interesse kreeg voor het andere geslacht en al snel ging trouwen werd dit weer gekoppeld aan een bok. Gelukkig kwam toen in mijn status enige rust.

Dit veranderde toen de kinderen groter werden. Zo hadden zij het regelmatig over een brom beer. Toen mijn haarlijn zich terugtrok hadden ze het plotseling weer over mijn pony. Ja, en nu ik kleinkinderen heb is het weer anders geworden. Zij hebben het namelijk over een oud kadaver al wordt, op een goede dag, ook wel eens het woord fossiel gebruikt. Maar een ouwe vos is natuurlijk niet gek.

Want na al die jaren kwam ik tot de conclusie, dat niet een ander bepaalt wat voor dier je bent, maar dat je dit zelf moet zien te achterhalen. Nu ik had geluk want bij het naar buiten kijken werd het mij meteen duidelijk. Ik ben een huismus! Net zoals deze vogel heb ik liever een broodkruimel dan een aardappel. Ook het verblijven in mijn huis is voor mij geen enkel probleem. Nu dat riep natuurlijk om een reactie. Ja, ik had er duidelijk zin en zo heb ik dan ook meteen een zelfportret, al is hij iets ruimer uitgevallen, gemaakt. Nu ik dit voltooid heb durf ik me ook duidelijk tot de geluksvogels te rekenen.