Cor Edelenbosch

Hoewel ik het altijd in alle toonaarden ontken blijk ik toch wel enigszins nieuwsgierig te zijn. Ik probeer mijn geweten dan ook te sussen door te verkondigen, dat deze afwijking te maken heeft met het zoeken naar kennis. Dit is natuurlijk een mooie smoes, want op de ene of andere wijze doet het ontwikkelen van kennis je status stijgen. Al ben ik hier, na die afluisterpraktijken in Engeland, niet helemaal meer zeker van. Dus blijft het dan ook gewoon nieuwsgierigheid. Ja, en onlangs werd ik er weer eens mee geconfronteerd.

Binnen mijn schoonfamilie zijn ze bezig met hun stamboom. Als familielid van de koude kant kom ik daar natuurlijk ook in voor. Nu dit begon bij mij toch wel te prikkelen, maar dan van mijn eigen familie. Voortvarend ging ik van start en startte ik mijn onderzoek op het internet. Bij het intoetsen van mijn achternaam rolden de eerste familieleden er meteen uit. Echter de meesten waren wel van heel nabij. Dus daar schoot ik niet veel mee op en moest ik dus verder terug in de tijd.

Helaas komt dan mijn gemakzucht bovendrijven en vond ik dit toch wel heel veel werk. Gelukkig heb ik al jong geleerd: “als de nood het hoogst is dan is de redding nabij.” Ook nu was dat het geval! Bij verder speuren bleek namelijk al iemand alles te hebben uitgezocht. De oudst bekende voorouder komt dan ook uit 1650. Alleen bestaat over de achternaam nog wat verwarring.

Naamkundigen zijn van mening, “dat een naam als Edelenbosch ter onderscheiding gegeven zou kunnen zijn aan een dorpeling of stedeling, die werkzaam was in de bossen, toebehorende aan edelen.” Ondanks dat ik zelf van de arme tak ben heb ik hierover grote twijfels. Erger ik geloof er helemaal niets van. Ondanks dat ik zelf jaren gedacht heb, dat ik een prins was is er in de familie toch een andere tendens gaande. Velen hebben namelijk niets met het koningshuis en gaan er dan ook prat op dat ze republikein zijn. Dit schijnt een soort verervingkwestie te zijn. Maar toch twijfelde ik.

Misschien waren we zelf wel van adel? Aangezien ik toch nog op internet zat kon ik wel eens gaan zoeken naar een familie wapen. Wie weet? Helaas wat ik ook invoerde er kwam niets uitrollen. Maar het bracht me wel op een gedachte. Je kunt tenslotte altijd zelf de geschiedenis nog een draai geven. Dus kon ik me ook nog eens dienstbaar aan de familie maken.

Dus zat er niets anders op, dan zelf een wapen te maken. Voortvarend ging ik van start en het maakte me niets meer uit. Of het nu een stamboom of een boomstam was als familie laten we ons niet kennen. Nu ik heb gelijk maar een heel bos gemaakt, maar nu het klaar is slaat de twijfel toch weer toe.

Generaties lang hebben we namelijk van de visserij geleefd. Dus was het water ons gebied. Nog steeds wonen we rond het water en dus niks geen bossen. Het voelt zelfs of ik de boel heb verloochend met dit bos. Maar ik ga het goed maken en zo ben ik in inmiddels begonnen met een zeegezicht.