Cor Edelenbosch

Volgens diverse media gaat het economisch iets beter in ons land. Nu in de kunst is het nog steeds sabbelen. Hierdoor voelde ik me genoodzaakt om me te abonneren op een nieuwsbrief.

Er werden me namelijk 10 tips beloofd om mijn inkomen te verhogen ook als ik blut was. Nu hier had ik wat aan eindelijk loon naar werken.

De eerste tip luidde: “Het geld ligt op straat.” Hier moest ik over nadenken, want omdat ik altijd binnen schilder kom ik dienaangaande weinig buiten. Dus zat er niets anders op, dan me zelf met een vrije dag te belonen en op onderzoek uit te gaan. Hoe ik keek en zocht vinden deed ik niets en zo ging ik onverrichter zake weer huiswaarts. Teleurgesteld en me zelfs enigszins in de maling genomen voelend trok ik me terug in huis.

Toch kon ik het de volgende dag niet laten om het mij toegestuurde E-book nogmaals te bestuderen. Al snel kwam ik erachter dat ik het iets te letterlijk had genomen. Ik had niet moeten zoeken, maar observeren en dan zouden mijn ogen opengaan. Al snel vielen nu de schellen van mijn ogen en constateerde ik, zien is kopen. Ik moest dus gezien worden.

Dus moest ik, om maar eens een moeilijk woord te gebruiken, plein-air schilder worden. Net zoals in het verleden de impressionisten deden lekker buiten schilderen zodat de mensen het konden zien. Maar dat zou wel een hele investering worden. Zo moest ik een veldezel, schilderkist en natuurlijk vervoer aanschaffen. Maar zoals ik al eerder aan gaf: ik was blut!

Dus toch maar naar de bank, al had ik daar sombere berichten over gehoord, om een krediet los te peuteren. Nu dat viel alles mee ze waren zo bereidwillig dat ik me zelfs in de tijd van voor de financiële crisis waande. Eigenlijk had dit wantrouwen bij me op moeten roepen, maar ik was veel te blij dat ik het kreeg.

Daarna snel de nodige spullen aangeschaft en daarna alles klaargemaakt voor de volgende dag. Al vroeg was ik uit de veren en behoorlijk zenuwachtig het leek wel een schoolreisje. Dus snel een zak met kadetjes klaargemaakt en zo toog ik richting kust. Nu ik trof het prachtig herfstweer en al snel waande ik me de nieuwe Ruysdael. Dit kon niet meer stuk.

Maar de volgende dag was ik zelf net zo somber als het schilderij dat ik dag ervoor had gemaakt. Ik had het kunnen weten je moet niet met criminelen in zee gaan. Ze bestelen je en natuurlijk was ik er met boter en suiker ingestonken. Banken zijn namelijk maar op één ding uit en dat is zoveel mogelijk verdienen en hierbij is alles geoorloofd. Nu is dit niet zo verwonderlijk want loopt het de spuigaten uit, dan worden ze door de overheid, c.q. belastingbetaler, geholpen.

Met als gevolg dat ze kantoren afstoten om zo klein mogelijk te werken. Inmiddels hebben ze bereikt dat het betalingsverkeer via het Internet gaat en dat is gelukt. Dus hebben ze in feite nog maar één afdeling nodig en dat is de afdeling misdaad loont. Dagelijks zitten ze te brainstormen over het feit hoe ze zichzelf kunnen verrijken. Ja, en wat ze nu bedacht hebben dat tart ieder voorstellingsvermogen. Zo zijn er geruchten, maar ik weet zeker dat het waar is, dat banken voor veel geld schilderijen – gemaakt door werknemers – zouden kopen om op die manier het bonusplafond voor die ‘schilderende’ werknemers te omzeilen. Natuurlijk wordt ze geen strobreed in de weg gelegd, want veel politici verdienen na hun politieke carrière hun geld in de bancaire sector. Maar ik ben nu met handen en voeten aan ze gebonden. Door die schilderijen verzieken ze niet alleen de markt ook financieel hebben ze me geheel in hun macht. Dus hebben ze me twee keer genomen.