Zand er over
Ondanks dat we aan de vooravond staan van de wintertijd kom ik nog met een strandtafereel. Tevens komt daar bij, dat ik een verschrikkelijke hekel heb aan zand. Een trauma, dat ik heb opgelopen tijdens mijn carrière in de bouw. Dit spul kruipt namelijk overal tussen en ik kan mij dan ook niet voorstellen, dat er mensen zijn die hier enkele weken kunnen vertoeven. Maar smaken verschillen. Waarom dan toch dit schilderij?
Ja, dit schilderij komt voort uit mijn liefde voor het water. En waar water is daar is de onvermijdelijke kust en kun je dus niet om het zand heen. De liefde voor het water komt voort uit het feit dat ik geboren en getogen ben aan de boorden van het IJsselmeer. Ook een bos- of heidelandschap vind ik mooi. Maar nergens dan bij het water kun je met een weidse blik terecht. Dit is ook te zien aan het verliefde stel, dat ik er in geplaatst heb.
Ondanks dat het niet gevroren heeft begeef ik me met dit stel toch op glad ijs. Ze zijn nogal voluptueus en dit voldoet tegenwoordig niet meer aan de norm. Al was dit in de tijd van Rubens heel anders. Dit is natuurlijk heel vervelend voor de mensen die dit treft en omdat ik zelf ook tot de gezette medemens behoor zou ik over dit onderwerp dan ook een hele verhandeling kunnen houden. Maar dit doe ik niet het enige wat ik er over kwijt wil is, dat ik blij ben dat ik bij een minderheidsgroep behoor. Hierdoor behoor ik gelukkig niet tot de groep die het tegenwoordig nodig vindt om andere mensen vanwege uiterlijk, geloof of seksuele geaardheid weg te pesten.
Al is een opmerking natuurlijk snel gemaakt. Zo betrap ik me er in dit stukje zelf op, dat ook ik in deze valkuil trap. Zelfs nu is de verleiding groot om te gaan schrijven over kuilen door Duitsers gegraven in het strand, maar dat bedoel ik natuurlijk niet. Nee, het gaat om het stukje: dat ik mensen verwijt die wel van het strand houden. Iedereen moet dit zelf natuurlijk weten en het spijt me dan ook, dat ik dit argument heb aangehaald dus zand er over.