De vier jaargetijden

Hoe ouder, hoe gekker en helaas moet ik dit beamen. Toch heb ik jaren gehoopt op: het verstand komt met de jaren, maar dit was ijdele hoop. Maar dat het zich zo ontwikkelen dat had ik zelfs in mijn stoutste dromen niet verwacht. Op dit moment verkeer ik namelijk in een staat van hoogmoedswaanzin. Maar hoe kom je daar uit?

Ik zou het niet weten al ben ik wel aan het zoeken. Inmiddels ben ik wel zo ver dat ik weet hoe het ontstaan is. Jaren geleden hoorde ik de vier jaargetijden gecomponeerd door Antonio Vivaldi. Nu ben ik niet zo van de klassieke muziek, meer van de blues, maar dit greep me aan. Plots kwam er begin dit jaar in mijn hoofd op om ook zoiets te maken. Maar de kunst van componeren is niet aan mij besteed en moest ik het in een andere richting zoeken.

Mijn eerste gedachte was om er over te schrijven. Voortvarend ging ik van start, maar ik kwam er niet erg uit. De lente ging nog wel hier kon ik mooi schrijven over de ontluiking van de natuur. Op een gegeven moment dacht ik echter dat dit ook op mij zelf van toepassing was. Ja, en toen begon de waanzin eigenlijk al, maar achteraf is alles makkelijk in te vullen. Eigenlijk had ik dit idee toen moeten laten varen, maar van nature ben ik nogal vasthoudend.

Dus toen kreeg ik het in mijn bolle kop om het te gaan schilderen. Nu het is een klus waar ik bijna het hele jaar al mee bezig ben. Al is het maar één dag in de week dat ik hier daadwerkelijk aan besteed, maar toch. Vandaag is die van de herfst klaargekomen en zit ik inmiddels op drie jaargetijden. Alleen de winter moet ik nog doen en hier heb ik alle hoop op gevestigd. Misschien dat die warboel van wat ik allemaal in mijn hoofd haal, dan wat afkoelt. Al is het misschien beter dat ik me richt op: eind goed al goed.