Echte mannen
Schilder ik om te schrijven? Het lijkt er wel op, veelvuldig schiet mij namelijk tijdens deze bezigheid een voorval te binnen. Ja, de meest krankzinnige gedachten schieten door mijn hoofd. Gelukkig heb ik nog wel het benul om ze niet allemaal aan het papier toe te vertrouwen. De kans was dan namelijk groot geweest, dat ik in volledige afzondering opgesloten had gezeten.
Niet dat er veel voor me zou veranderen ook nu verkeer ik veelvuldig in afzondering. Niet alleen schilderen ook schrijven doe je namelijk alleen. Collega’s heb je namelijk niet en dat roept toch een gevaar over je af. Namelijk dat je geen binding meer hebt met de echte wereld. Het begint me nu ook duidelijk te worden waarom veel kunstenaars en schrijvers enigszins vreemd gedrag vertonen. Zelf heb ik dit gedrag gelukkig nog niet en dit komt waarschijnlijk omdat ik me bezig hou met het schilderen van de dagelijks dingen om me heen.
Ook tijdens het schilderen van dit jongetje kwam ik tot een verontruste gewaarwording. Tijdens het schilderen van de pleister op zijn voorhoofd kwam ik tot het besef: dat hij wel eens de laatste kon zijn. Niet alleen, dat de jeugd weinig buiten meer kan spelen ook worden zij extreem beschermd. Als er buiten speelmogelijkheden zijn dan wordt de omgeving meteen aangepast. Zo moesten onder de speeltoestellen allemaal rubberen tegels aangebracht worden om ze voor kwetsuren te behoeden.
In mijn jeugd was dit wel anders. Veelvuldig kwamen wij thuis met builen, schaafplekken en open wonden. Regelmatig moest er zelfs doktershulp ingeroepen worden om de boel te hechten. Dit had tot gevolg, dat je voor de rest van je leven van littekens voorzien was. Vol trots, en met de verhalen er bij, heb ik ze getoond aan mijn kinderen. Inmiddels zijn mijn kleinkinderen aan de beurt en vol ontzag horen en kijken ze me aan. Ja, je ziet ze denken wat een stoere opa hebben wij.
Jammer dat zij zelf dit in de toekomst niet kunnen meemaken en overdragen. Maar door alle voorzorgmaatregelen hebben zij geen kans meer dat ze in het prikkeldraad blijven hangen of een gescheurde lip oplopen. Inmiddels zijn de eerste symptomen bij de patatgeneratie dan ook al zichtbaar. Om het verlies van littekens te compenseren laten zij zich nu helemaal vol tatoeëren. Dit staat natuurlijk in bleek contrast met degene die in hun jeugd gesierd zijn met een litteken. Het is in en in triest, maar echte mannen sterven uit.