Winter
Omdat ik zelf niet zo goed kon leren, keek ik altijd op tegen mensen die wel gezegend waren met een goed verstand. Maar steeds vaker betrap ik me er op, dat ik deze mensen veel te hoog heb ingeschat. Ja, steeds meer gaat bij mij de gedachte postvatten, dat je veel meer kunt leren van de praktijk en dat tijd hierbij een onmisbare schakel is.
Jaren heb ik er namelijk over gedaan om tot dit inzicht te komen. Zo was ik verbijsterd door de fraude van hoogleraar Stapel. Zo had ik zijn onderzoek naar het gedrag van vleeseters, die zouden agressiever zijn, voor waar aangenomen. Ik was dan ook behoorlijk in mijn consumptie gedaald. Al kan minder natuurlijk nooit geen kwaad. Maar toen bleek, dat er van dit onderzoek niets klopte. Ja, toen ging er toch wel even een rilling door mij heen.
Nu ik het toch over een rilling heb kom ik mooi op mijn onderwerp. Namelijk de winter, maar ook hier ben ik behoorlijk ingetuind. In de zomer van 2011 werd namelijk al door diverse meteorologen een horrorwinter voorspeld. In november zouden we al met Siberische kou te maken krijgen. Nu niets van dit alles de lente viel ons eerder ten deel. Maar mij hadden ze wel meegesleept.
Zo was ik in juli al begonnen met het schilderen van een winterlandschap. Er van uitgaande, dat ook ik eindelijk eens iets op tijd klaar zou hebben. Aldus geschiede, maar van winter was geen sprake. Van schaamte durfde ik het dan ook niet te vertonen. Het erge is echter, dat ik beter had moeten weten.
Het weer moet je namelijk overlaten aan boeren en vissers. Dit zijn mensen die er dagelijks mee te maken hebben en iedere verandering voelen zij op hun klompen aan. Ook mijn opa bezat als visserman die kennis. Vele malen heeft hij dan ook getracht om dit aan mij over te brengen. Zo gauw als het 1 graad vroor begon hij over de winter van 1929. Volgens hem vroor in één nacht de Spoorhaven dicht. Niets bijzonders dacht je dan, maar hij haalde je snel uit je droom door te vertellen: “dat het toen nog zout water was.” Inmiddels heb ik zoveel kennis van de winter van 1929 dat het wel lijkt of ik hem zelf heb meegemaakt.
Maar nu, al had ik hem al bijna in de openhaard gegooid, durf ik het winterlandschap dan toch te laten zien. Volgende week krijgen we namelijk een aanval van koning winter. Wel jammer, dat mijn opa er niet meer is. Dan hadden we namelijk als twee opa’s eens lekker over vroeger kunnen praten, toen we nog echte winters hadden. 