Moederdag

Zo bijna weer Moederdag. Als wees zijnde moet deze dag eigenlijk aan me voorbijgaan en tevens komt daar nog bij, dat ik totaal geen moederskind ben. Trouwens ook geen vaderskind, maar het lijkt me beter om geen oude wonden open te rijten. Dus waarom zou ik aan deze commerciële bende meedoen? Toch kan ik het niet laten.

Eerst verweet ik het aan mevrouw mijn vrouw, zij komt namelijk uit een middenstandmilieu. Dus had ze mij misschien wel meegetrokken in deze door de middenstand bedachte dag. Maar inmiddels ben ik er achter, dat sommige dingen je een heel leven blijven achtervolgen. Dit heb ik namelijk ook met het geloof. Al eerder heb ik vermeld, dat ik in de christelijke traditie ben opgevoed. Jarenlang heb ik gedacht, dat ik me volledig van de kudde had afgekeerd. Maar ook dit was een misrekening. Zo zat ik zonder dat het me in eerste instantie opviel zo maar iedere zondagmorgen naar het programma ‘Nederland zingt op zondag’ van de EO te kijken. Maar nu blijkt dit ook voor Moederdag op te gaan.

Ondanks mijn afschuw voor deze dag bleek ik plotseling toch iets gemaakt te hebben. Dit zit er natuurlijk ook al van jongs af aan in. Op school werd er ieder jaar, voor dit festijn, wel een beroep op je creativiteit gedaan. Dus zit ik nu met een geschilderde roos op een plankje. Maar nog steeds weet ik niet wat ik er mee moet? Eerst dacht ik: zal ik er een rijm bij schrijven. Echter ik kwam niet verder als.

Rozen bloeien.

Schepen varen.

En ik?

Ik zit maar wat voor me uit te staren.

Nu schrijven gaat nog wat bij me, maar van dichten heb ik geen kaas gegeten. Dus deze hoop kon ik laten varen. Ja, en dan blijft er meer één ding over: namelijk om deze roos toch maar op het graf van m’n moeder te leggen. Maar met Vaderdag tippel ik hier niet in.