Emotie

Door mijn eigen bloedjes wordt me vaak verweten, “dat ik geen gevoel heb. Ja, dat ik me zelfs overal lachend vanaf probeer te maken.” Jarenlang heb ik op deze aantijgingen geen adequaat antwoord gehad. Natuurlijk heb ik ook mijn emoties, maar ik kon er niet mee omgaan.

Maar door het klimmen der jaren en tijdens het schilderen vertoef ik soms met mijn gedachten in diepere sferen. Inmiddels heb ik tevens het lef om deze zielenroerselen wereldkundig te maken. Al zeg ik bij voorbaat, dat ik natuurlijk niet het achterste van mijn tong laat zien. Wel wil ik jullie enkele gedachten toevertrouwen van deze overpeinzingen.

Zo kwam ik tot de conclusie, al kan het ook wel zo zijn dat ik dit ergens heb gehoord, dat het genie één verdieping lager woont dan de krankzinnigheid. Nu dit gaat ook op voor de lach en de traan. Zelf behoor ik tot, en nu druk ik me zacht uit, uitbundige lachers. De tranen biggelen dan vaak over mijn wangen. Dit zou dus ook een emotie kunnen zijn, maar er is nog meer.

Dacht ik in het verleden bij een overlijden vaak: nu hier kunnen we de baker de schuld niet van geven. Hij/zij heeft een behoorlijke leeftijd bereikt. In de loop der jaren is deze gedachtegang bij mij veranderd. Of beter als het nabij is, dan kom je tot een heel ander zienswijze. Dan doet leeftijd er niet toe en is het verlies altijd te vroeg en dat is gelegen in het feit, dat je van iemand houdt (al weer een gevoel). Maar misschien kan ik dit beter met een voorbeeld aangeven.

Al is het misschien een beetje een raar voorbeeld omdat ik me niet fysiek tot de man voelde aangetrokken. Maar ik hield/hou ontzettend van zijn stem. Dus toen ik vernam, dat Harry ‘Cuby’ Muskee was overleden nu toen kneep mijn keel zich toch even dicht. Ja, en ik moest zelfs slikken en dat geeft dus aan, dat ik zeker toch ook mijn emoties heb. Als hommage heb ik hem dan ook geportretteerd. Die krijgt natuurlijk een ereplekje, maar ook heb ik een probleem geschapen. Nu omdat we toch zo vrolijk bezig zijn ga ik nog maar even door.

Want wie moet dit portret na mijn verscheiden erven? Dat wordt vechten natuurlijk, want alle drie mijn kinderen willen Harry graag hebben. Het is misschien beter, dat ik er nog twee bij ga maken. Maar eerst heb ik nog een andere taak. Onlangs, en dit is geen opschepperij, kreeg ik bericht: dat ik een engel word. Dus nu moet ik eerst op muziekles om harp te leren spelen. Laat ik maar beginnen met het instuderen van Crying Tears van Cuby+Blizzards, want bij mijn uitvaart moet die zeker gedraaid worden. Maar laat ik maar weer gaan schilderen anders laat ik me straks nog door emoties meeslepen.