Serieus
Deze keer niks sociale media nee, gewoon lekker kletsen op straat. Van de week werd ik door een familielid staande gehouden. Ook zij las wel eens een stukje van me, “maar ze vond me wel een zeldzame ouwehoer een familiekwaal. Dus of het ook eens serieus kon?” Nu dit overviel me en ik was dan ook sprakeloos, maar dat komt wel vaker voor. Enigszins onthutst, maar met de belofte dat ik mijn best zou doen, nam ik afscheid. Ja, dat ouderwets met elkaar praten dat is geen sinecure.
Goed maar hoe pak je dit aan, maar belofte maakt schuld. Gelukkig was het geluk aan mijn zijde. Toen ik namelijk verder liep snoof ik de geur op van teer. Deze geur, en ik weet niet of meer mensen dit hebben, bracht mij terug naar mijn jeugd. Toen ik als kind op de Ossemannetjes woonde werden daar regelmatig schuttingen behandeld met carboleum en dit deed me daar aan denken. Dus ga ik het over dit soort gevoelens hebben, want dit komt nogal eens voor bij mij.
Vaak ga ik namelijk terug in de tijd. Of dit nu te maken heeft met het ouder worden, dat is me niet helemaal duidelijk? Maar toen ik mijn, oh ja onze, dochter aan het portretteren was bekroop mij ook zo’n gevoel. Tegenwoordig noemen ze dit geloof ik déjà vu. Helaas ben ik niet zo goed in dit soort moeilijke woorden. Ja, toen ik voor het eerst dit woord hoorde dacht ik, dat ze het over een deux chevaux (een lelijke eend) hadden. Ook had ik dit tijdens een sollicitatie toen er werd verteld: “dat ze elkaar tutoyeerden.” Wat dit betekende durfde ik niet te vragen, maar ik ging er van uit dat het een soort tatoeage was. Toch werd ik aangenomen en niet veel later hoorde ik daar het woord orgasme vallen. Nu mijn eerste gedachte was; zou er weer een gasbel bij Slochteren zijn aangeboord. Maar ik had beloofd, dat ik serieus zou blijven en dus terug naar het portret.
Tijdens het schilderen bekroop me namelijk steeds het gevoel, dat heb je al eerder gedaan. Nu dat klopte, want toen ze net was geboren dook ik om de haverklap met mijn kop boven de wieg. Dit om te controleren of alles nog goed was. Ja, het was zelfs zo erg dat ze op een gegeven moment begon te huilen als ik weer met dat grote hoofd boven haar verscheen. Maar tijdens het schilderen zat ik weer boven haar hoofd te turen. Al moet je wel af en toe afstand nemen om te kijken of het goed is. Goed ik had hem al eerder laten zien, maar toen was hij nog niet klaar. Volgens mij is dat nu wel het geval. Daarom durf ik ook te beweren, dat ik tijdens het schrijven wel eens raaskal maar dat ik het schilderen toch wel erg serieus neem.
