Een meevaller

Dit onderwerp heb ik al een keer eerder behandeld. Jullie zullen misschien denken: hij begint oud te worden hij vervalt in herhalingen. Nu ik kan jullie geruststellen, dat is zeker niet het geval. Nee, het komt door een andere zienswijze, toch heb ik niet mijn ogen laten laseren, en denk ik dan ook dat dit de oorzaak is.

In eerste instantie was ik er namelijk vanuit gegaan, dat het werd veroorzaakt door de verslechtering van mijn gezichtsvermogen. Maar ook nu ik brildragend ben doet zich nog steeds hetzelfde verschijnsel voor. Echter van de week zat ik te bladeren in wat oude lessen van de schildersopleiding die ik heb gedaan.

Soms moet ik wel eens spieken om te kijken hoe ik een onderwerp moet aanpakken en nu kwam dit mooi uit. Terwijl ik zat te lezen, zonder bril overigens, kwam ik namelijk de volgende tekst tegen, “als kunstenaar ga je de omgeving met heel andere ogen bekijken.” Nu, dat gaf bij mij een hele opluchting. Eindelijk een verklaring waarom ik bekende en familie zonder ze te zien en te groeten op straat voorbij loop. Eindelijk een geldige reden en dus niks van, “hij heeft het zeker hoog in zijn bol.”

Nu ik toch over bol heb, en hierbij bedoel ik natuurlijk niet mijn sierlijke lichaamsbouw, kan ik ook hier mooi even aandacht aan besteden. Ondanks dat ik zelf geen tuin meer bezit zitten de tuinactiviteiten nog steeds in mijn hoofd. Dus bij dezen de waarschuwing dat het de hoogste tijd wordt om de bollen te planten. En om jullie de ogen uit te steken, en dat bedoel ik zonder kapsones, zelf heb ik al weer een tulp in bloei. Al was deze bloem er wel de oorzaak van dat ik in mijn lessen zat te bladeren. Maar om jullie nog jaloerser te maken ga ik nu weer verder met mijn strandtafereel. Ja, je krijgt op deze wijze toch wel een heel andere blik op de wereld.