Rare Tijden
Als ik naar buiten kijk, dan zie ik de bladen van de bomen dwarrelen. Nu in mijn hoofd is ook zoiets gaande, maar dan met mijn hersenen. Dus jullie zullen begrijpen, dit wordt geen vrolijk stukje. Gelukkig kan ik nog wel alle begrip opbrengen als jullie dit schrijven meteen terzijde leggen. Echter voor mij is het therapie en dit met het doel om het van me af te schrijven anders gebeuren er ongelukken. Ja, ik ben zelfs ongenietbaar en helaas kan ik me op niemand afreageren want iedereen is al gevlucht.
Het begon afgelopen zaterdag. Tijdens een gesprek kon ik niet op iemand haar naam komen. Waarschijnlijk de leeftijd, maar daar kwam bij dat ik dezelfde handelswijze als mijn opa zaliger begon te vertonen. Als hij het namelijk over iemand had die je niet kon, “dan haalde hij de hele familie erbij.” Als er dan nog steeds geen duidelijkheid was, “dan noemde hij tevens kennissen en adressen.” Met als gevolg, dat je dan de draad helemaal kwijt was en je van armoede dan maar zei: oh die! Nu ik was ook al bezig om te vertellen waar de desbetreffende vrouw had gewoond en met wie ze een relatie had gehad. Helaas schoot de naam me niet te binnen. Tot gisteravond toen schoot hij me zo te binnen. Een zucht van verlichting en een bevrijding van mijn gepeins maakten een iets vrolijker mens van me.
Maar vanmorgen was van dit gevoel helemaal niets meer over. Voortvarend begon ik nog aan het schilderwerk, een klaproos in een weckpot, waar ik was gebleven. Maar wat ik ook probeerde die ijzeren ringen en sluiting van die weckpot die willen maar niet lukken. Op een gegeven moment was ik al zover, dat ik het wilde weggooien. Iemand met meer geduld adviseerde me echter, “dat ik het beter opzij kon zetten en het later in de week nog eens een keer kon proberen.” Nu naar deze oplossing had ik wel oren. Maar hoe moest ik de dag nu verder vullen?
Ik kon niets bedenken en zo verviel ik tot het surfen op het internet. Al snel kwam ik bij mijn woonplaats en ook weer bij mijn opa uit. Volgens mij heeft dit te maken dat je meer met je verleden, dan dat je met je toekomst bezig bent. Goed ik kwam een foto van de Drommedaris en de daarnaast gelegen visafslag tegen. Als oud-visserman bezocht mijn opa de afslag een paar keer per dag. Dit was niet alleen voor de prijs die de vis opbracht, maar meer voor het laatste nieuws. Al moest je dit nieuws met een korreltje zout nemen, want de daar aanwezige bank noemde ze niet voor niets de leugenbank. Maar terug naar de foto.
Deze foto is namelijk gemaakt in het jaar mijner geboorte. Dit trok natuurlijk extra mijn aandacht vooral omdat er bij de afslag ook mensen staan. Maar omdat alles tegenzit, was dit nu ook weer het geval. De foto is van zo’n verre afstand genomen, dat niet te zien wie deze personen zijn. Van alles heb ik geprobeerd maar het lukt niet, maar wat was het leuk geweest als daar misschien mijn opa had gestaan. Dus ook de computer heb ik nu opgegeven want helaas ben ik tot niets in staat. Al zeggen ze wel eens, “ook de herfst heeft zonnige dagen.” Maar laat ik het noodlot maar niet tarten en daar op gaan zitten wachten. Het lijkt me dan ook beter, dat ik alvast mijn schaatsen ga zoeken.
