Bloemenmeisje

Ten tijde van de flowerpower raakte ik geïnteresseerd in meisjes. Een perfecte tijd natuurlijk de meisjes waren veranderd van kattenkoppen in personen van liefde, vrede en bloemetjes. De wereld kon niet meer stuk en alles zou beter worden.

Zelf ben ik ook een groot liefhebber van bloemen en dienaangaande mag ik ze graag schilderen. Maar soms vallen ook alle zaadje op de juiste plek en ook nu was dit het geval. Vanwege drukke werkzaamheden, van mijn Vergeet-mij-nietje, kwam de verzorging van de planten op mij neer. Jarenlang heb ik dit met veel genoegen gedaan.

Zonder opscheppen durf ik dan ook te beweren, dat ik in het bezit was van groene vingers. Menigeen wierp dan ook een jaloerse blik op onze vensterbank. Tot enige tijd geleden, want mijn dovenetel nam vanwege verandering van werkzaamheden steeds meer taken uit mijn handen. Niet erg natuurlijk, want ik had nog altijd mijn schildersspullen.

Maar toen ik vanmorgen onverwacht de kamer binnenstapte ja, toen moest ik toch eens goed in mijn ogen wrijven. Mijn groot heksenkruid was alle planten uit de potten aan het trekken en gooide ze hierna in een vuilniszak. Wat ga je doen? Stamelde ik. “Ik gooi ze weg, want ze bloeien niet meer,” zo was de reactie. Van schrik begon ik ze weer uit de zak te trekken en brulde: dat planten, net als ik, veel liefde nodig hadden. Nu de details zal ik jullie besparen, maar op een gegeven moment vlogen de lege potten door de kamer. Van liefde en vrede was geen sprake meer toen ik werd achtervolgd door een hauwmos met een cactus in de aanslag. Dus lijkt het voor mijn eigen levensgenot beter dat ik voorlopig de bloemetjes even buiten ga zetten.