Waterlanders
Dit schilderij vond ik erg leuk om te doen. Het is een beetje in de impressionistische sfeer al moet ik bekennen, dat ik daar toch een heel andere voorstelling van had. Eind 1800 is deze stroming ontstaan in Frankrijk. Bekende impressionisten zijn natuurlijk Van Gogh, Degas, Monet en nog vele anderen. Schilderijen uit het impressionisme geven een momentopname weer en zo lijkt het dan ook dat het werk snel is gemaakt.
Nu of het moet aan mij liggen, maar niets is minder waar. Ik ben er een behoorlijke tijd aan bezig geweest en dan had ik het geluk ook nog aan mijn zijde. Door de opwarming van de aarde was de herfst namelijk een week later begonnen dan gebruikelijk. Maar het werken, en dan vooral de bladeren, met zoveel herfsttinten is geen sinecure. Je zou er kleurenblind van worden al maken al die kleuren je ook weer vrolijk. Dus aan de bekende herfstdip ben ik op deze wijze mooi ontsnapt. Maar prijs nooit het schilderij voordat het in de lijst zit.
Ja, en ook voor mij gaat dit op. Nu we al een aanval van de winter hebben gehad was ik genoodzaakt om een extra deken op mijn bed te doen. Met als gevolg, dat ik vast slaap en heel erg droom. Ondanks de extra deken kwam me dit koud op mijn dak vallen. Zo droomde ik, dat ik iemand in de kou had laten staan. En diegene was mijn opa. Mijn opa was een man van het water. Als hij een week op vakantie was in de bossen, dan wist hij niet hoe snel hij huiswaarts moest keren om zijn vertrouwde IJsselmeer te zien. Dus wat hij in de droom aan mij liet voorkomen, dat had ik natuurlijk aan mijn water kunnen aanvoelen.
“Lulletje rozenwater bossen zijn kortstondig mooi, maar water blijft het oog boeien,” zo vertelde hij in mijn droom. Eerst dacht ik nog aan een storm in een glas water. Maar mijn opa ging verder, “water wordt nooit bloed en als echte familie dien jij je dus ook op het water te richten. Generaties lang hebben wij ons geld op het water verdiend en vanaf nu ga jij dat ook doen. Als je geld als water wilt verdienen, dan ga je nu zeegezichten schilderen!” Opa ik ben in de herfst van mijn leven, dan mag je toch wel een paar bomen doen? Zo spartelde ik tegen, maar een antwoord kreeg ik niet, want ik werd wakker. Met als gevolg, dat ik nu, met heel andere ogen naar het door mij gemaakte schilderij kijk. Van schaamte voel ik zelfs wat water in mijn ooghoeken en denk ik, dat ik zijn advies toch maar opvolg. Maar! Ik kan natuurlijk ook waterlanders gaan schilderen, dan sla ik twee vliegen in één klap.
