Opvoeden
De minister van Binnenlandse Zaken de heer Plasterk wil: “dat kinderen strenger door de ouders worden opgevoed.” Zelf vind ik dit nog al een goedkoop argument. Maar het is bekend, dat de politiek erg goed is in het afwentelen van haar eigen falen.
Zo lang als ik, en inmiddels is dit al een behoorlijke tijd, geïnteresseerd ben in politiek val mij altijd één ding op. Ze kunnen alleen praten over de economie en dan over eentje die altijd maar groeit. Het is nooit genoeg! Alles werd er bijgehaald om dit te realiseren en de gekst termen werden de wereld ingeslingerd. Zo hoorde ik eens, “vraag niet wat het land voor u kan doen, maar wat u voor het land kan doen.” Dit was echter het begin, want al snel veranderde het u in ik. We moesten naar de individualisering van de maatschappij, voortaan was alleen je eigen ik nog belangrijk. De gevolgen zij inmiddels duidelijk zichtbaar.
Wat de politiek gecreëerd heeft is een maatschappij van egoïsten. Die vinden dat alles, voor hen zelf, geoorloofd is. Vaak denk ik terug aan de tijd, dat bij mijn ouderlijk huis nachts de deur niet op slot ging. Je fiets kon je onbeheerd ergens neerzetten. Dat is toch een heel verschil met tegenwoordig. Alles moet achter slot en grendel en voor de zekerheid moeten er ook nog camera’s op gericht staan. Over deze ontwikkeling heb ik nog nooit een politieke partij horen praten. Maar ja, dan moet je je eigen falen toegeven. Dus lijkt het me beter om de hele politiek maar af te schaffen zodat ze verder geen ellende meer aan kunnen richten. Gelukkig hoef ik me hier niet meer druk om te maken.
Mijn kinderen zijn de deur uit. Ja, en ik moet eerlijk bekennen: ik heb er ook niet zoveel van gebakken. Toch was ik streng doch rechtvaardig. Helaas luisterden ze niet naar me, ze lieten me maar wat schreeuwen. Gelukkig heb ik me op dit gebied toch kunnen bewijzen. In die tijd had ik namelijk een hond. Een Friese stabij genaamd Sjoerd en een nogal eigenzinnig beest. Maar dankzij de hondenclub kreeg ik hem behoorlijk onder controle. Hij luisterde perfect en zo mocht hij van mij niet op de bank liggen. Hij had tenslotte een hondenmand. Ook het bedelen tijdens het eten was uit de boze. Maar!
Ik was nog niet te werk of één der kinderen riep hem op de bank. Tijdens het eten mocht hij bijna op de tafel zitten. Dus daar ging mijn opvoeding. Maar ik mis hem noch vaak en dus heb ik hem maar weer eens aan het doek, nou ja MDF, toevertrouwd. Zo en ik nu ga ik mijn kleinzoons maar eens goed verwennen. Dit als compensatie naar hun ouders die ik eigenlijk veel te streng vind.