Liefde
Net zoals met woord en gebaar loop ik ook met het schilderen vaak op de zaken vooruit. Soms komt dat met wat geluk wel eens goed uit. Echter veel vaker zit ik er faliekant naast en ook nu is dit weer het geval. Het begint er dan ook op te lijken, dat ik bij de groep mensen behoor die het nooit leren.
Ik ging er namelijk van uit, dat de winter voorbij was. Dus de hoogste tijd voor een zomers tafereeltje. Ik zag het helemaal zitten. Drie namelijk, en het riep ook nog herinneringen op. Ja, ook dat gebeurt er met me tijdens het schilderen je gaat de boel romantiseren. Terwijl ik in mijn goede doen toch helemaal geen romanticus ben. Maar nu leek het wel of ik wat gebruikt had al kon het ook een zonnesteek zijn.
Ik was er namelijk heilig van overtuigd, dat dit mijn eigen kinderen waren. Maar in een helder moment kwam ik tot de conclusie, dat dit toch niet waar was. Die hebben namelijk nooit zo broederlijk of zusterlijk met elkaar gezeten. Natuurlijk hadden ze wel eens de armen om elkaar, maar dan vlogen er bossen haar in de rondte of er werd aan andere ledematen getrokken. Ja, iedereen doet het op zijn/haar eigen wijze. Goed in eerste instantie was mijn gedachte dan ook. Laat ik er maar mee stoppen!
Maar ik vond het toch wel een liefelijk beeld. Plus kwam daar bij, dat ze tegenwoordig heel goed, bij het ziekelijke af, met elkaar kunnen worden. Liefde is tenslotte blind en als ik ze dan vertel: hoe geweldig ze vroeger met elkaar omgingen dan geloven ze me vast wel. Sommige dingen moet je met de mantel der liefde bedekken. Ja, en dan moet ik schilderen maar zien als liefdewerk oud papier.
