Kleinkinderen
Van mevrouw de Chef mag ik me nergens meer mee bemoeien. Raar natuurlijk want met dit verbod bemoeit ze zich ook met mij. Ik heb getracht om het aan haar uit te leggen, maar dat lukte natuurlijk niet. Het enige advies dat ik kreeg was, “op een gegeven moment moeten je kinderen zelfstandig hun beslissingen kunnen nemen.” Aan de toon te horen had tegenspartelen geen zin meer. Ja, hoe moest ik dit nu oplossen?
Helaas heb ik weinig fantasie en daar komt nog bij dat ik traag van begrip ben. Al valt dat laatste misschien nog wel mee, maar ben ik gewoon een laatbloeier. Maar deze inval heeft toch bijna zes jaar geduurd.
Stijn, de jongste van het stel, wordt namelijk in mei al weer zeven jaar. Dus een jaar na zijn geboorte had het idee zich bij me postgevat: dat het wel weer eens tijd werd voor een kleinkind. Maar zoals gememoreerd mocht ik me daar niet mee bemoeien. Echter als er een kans was om dit aan te kaarten dan liet ik me niet onbetuigd. Helaas werd ik uitgelachen en werd me te verstaan gegeven: “opa’s die vragen die worden overgeslagen.”
Gelukkig ben ik nogal vasthoudend en moest ik iets bedenken waar ze geen antwoord op hadden. Nu onlangs kreeg ik de oplossing op een presenteerblaadje. De moeder van Stijn, mijn dochter, wilde namelijk graag het schilderij van de drie kinderen op het strand hebben. Dus begon ik te denken verhip dat is de oplossing. Gewoon kinderschilderijtjes gaan maken. Voortvarend ben ik van start gegaan en inmiddels is de eerste klaar. Dus nu maar hopen dat er eentje hapt en die denkt dat is toch wel leuk op een kinderkamer. De al aanwezige kleinkinderen zijn al te groot voor dit onderwerp, dus moet er nieuw bloed komen. Goh, dan heb ik niets gezegd en toch mijn doel bereikt. Voor de zekerheid ga ik er nog maar één maken.
