Herfst
Dat was nog eens een vondst, lopend door mijn woonstraat vond ik een kastanje. Nu mijn gedachten gingen meteen met me aan de loop. Met het klimmen der jaren lijken er wel steeds meer herinneringen te komen. Maar ik had er nu ook beelden bij, ik zag me nog lopen. Dus deze kans kon ik niet voorbij laten gaan. Schichtig keek om me heen of niemand me zag en gelukkig was er niemand te bekennen. Snel bukte ik om de kastanje op te rapen en deed ik hem in mijn zak. Fluitend liep ik door en in gedachten zag ik al hoe leuk mijn kleinzoon Stijn, de anderen waren al te groot en Michiel nog te klein, dit zou vinden.
In mijn jeugd gingen we altijd de kastanje uithollen en maakten dan aan de zijkant een klein gaatje waar een lucifer in kon. Ja, dan had je een pijp die natuurlijk meteen in je mond moest. Als het dan buiten ook nog koud weer was kwam er bij het uitademen een wolkje rook uit je mond. Ja, dan was je het mannetje. Als een volwassen kerel paradeerde je dan de hele buurt rond. Plots drong tot me door dat de tijden zijn veranderd en dat roken niet meer stoer is. Zelf heb ik ook moeite gehad om er mee te stoppen, dus mocht ik dit mijn kleinzoon niet aanleren. Toch kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om de kastanje weg te gooien.
Er zat me namelijk nog iets dwars. Ondanks dat niemand me gezien had bij het oprapen van de kastanje was me noch iets opgevallen. Uit mijn ooghoeken had ik iets waargenomen, maar een man kan nu eenmaal niet twee dingen te gelijk. Maar toen ik nog eens goed rondkeek ja, toen drong het tot me door. Wat was ik toch een eikel. Na al die hete dagen was het nu eindelijk herfst het jaargetijde waar ik zo naar had uitgekeken. Ik werd er helemaal gelukkig van.
Het werd zelfs zo erg, dat ik het helemaal op me zelf ging betrekken. Opeens schoot me te binnen dat ik zelf qua leeftijd ook in de herfst verkeer. Ondanks het ruige weer klaarde ik zelf meteen op. Vooral toen ik al die prachtige herfstkleuren zag. Wie weet word ook ik binnenkort zo’n kleurrijk persoon. De tijd zal het leren. Maar meteen sloeg ook de twijfel toe.
Niet altijd loopt de leeftijd namelijk parallel aan de jaargetijden. Op een geven moment zijn in de herfst alle bomen, met uitzondering van de naaldbomen, ontdaan van hun bladeren. Dus zoals wij dat noemen, ze zijn kaal. In mijn geval klopt hier dus iets niet, want zelf was ik dat al in de zomer van mijn leven. Maar door de klimaatsverandering is er veel veranderd in de natuur en alles niet te verklaren. Daarom blijf ik hopen op een ijstijd zodat mij nog een lange winter staat te wachten.
