Uit voorzorg
Mijn Mohamed Ina is nogal sterk in haar vuisten. Niet dat ze me slaat, maar in haar huiselijke bezigheden sneuvelt er nog wel eens het één of ander. Maar nu gebeurde er iets wat voor mij eigenlijk niet te beschrijven is. Veelal ben ik niet gehecht aan spullen maar dit is, nog veel erger was, het mooiste wat ik bezat. Nee, dit was het liefste wat ik had.
Ooit had ik een bord van mijn opa en oma geërfd. Natuurlijk heeft dit een prominente plaats in ons huis. Ik lijk wel een binnenhuisarchitect, want bij het ophangen heb ik er rekening mee gehouden dat ik het vanaf mijn zitplek meteen kan zien. De reden: zodat ik er met weemoed naar kan kijken. Wegzinkend in mijn gedachten naar de tijd dat ik bij mijn opa en oma op visite was. Dit gebeurde zo’n vier keer in de week en altijd was ik dan gelukkig. Goh, wat een mooie tijd.
Ja, en nu is hij gesneuveld. Natuurlijk gebeurt dat niet expres, maar wat was ik verdrietig. Tot overmaat van ramp kwam er ook nog een expert bij. Die vertelde, bij het zien van een scherf: “als het bord gaaf was geweest dan zou het 300.000 euro waard zijn.” Nu het interesseerde me niets. Ik wilde mijn bord terug.
Maar de daderes had toch het lef om aan te vragen: “zou je het voor deze prijs verkopen? “ Hoe durf je het te vragen, natuurlijk niet de emotionele waarde is vele malen hoger. “Ja, maar als je nu in geldnood zat?,” zo ging ze verder. Als dat zo was, dan deed ik wel een beroep op mijn Facebook vrienden, zo diende ik haar van repliek. Verder kwam ik echter niet, want ik werd wakker. Een zucht van verlichting slakend stapte ik uit mijn bed. Maar aangekomen in de woonkamer nam ik me wel voor om een foto van het bord te maken. Ondanks dat dromen bedrog zijn wil ik, mocht het ooit nodig zijn voor de verzekering, niet met lege handen staan.
