Uit balans
Uit balans
Ooit heb ik mijn middenstandsdiploma gehaald. Je wilt tenslotte ook wel eens ergens bij horen. Maar wat ik met dat diploma moest, dat is me nog steeds niet duidelijk, want enig zakelijk inzicht moet ik totaal ontberen. Natuurlijk heb ik me daar ernstige zorgen om gemaakt, maar onlangs kwam ik er achter dat ik op dit gebied niet de enige ben. Het leven werd meteen een stuk aangenamer.
Als ik zondagmiddag niet, op de radio, naar de voetbalverslagen luister. Dan wijk ik wel eens uit naar het programma Adres Onbekend. In dit programma worden verloren gegane familieleden, verloren liefdes en andere onderwerpen opgespoord. Deze keer werd er echter een onderwerp behandeld waarvan ik op een gegeven moment dacht: dit gaat over mij.
Iemand was net verhuisd. Tijdens het inpakken had hij zijn favoriete schilderij, een landschapje, weer van de muur gehaald. Een jaar of tien geleden had hij dit gekocht in een kringloopwinkel. Ook in zijn nieuwe woning hing het weer op een ereplek, maar niet voor lang. Al sinds hij het gekocht had was hij er van overtuigd dat het niet van hem was.
Op de achterkant van het doek was namelijk de volgende tekst te lezen: “Voor zr. Den Blaauwen. Als dank voor de goede zorgen aan mijn vrouw en kind.” Mogelijk heeft het al die tijd daar gehangen en is het na haar overlijden in de kringloop terecht gekomen. Dus de hoogste tijd om Adres Onbekend in te schakelen om het schilderij terug te geven aan de familie van de schilder.
Al snel wordt een dochter van de schilder gevonden. Zij is zelfs het kind wat door de zuster is verzorgd. “Er was vroeger geen geld voor cadeautjes en bedankjes, dus dan gaf hij als dank een schilderij.” Ze is blij met gevonden schilderij, maar ze wil alleen een foto. Thuis heeft ze namelijk nog een paar honderd schilderijen van haar vader. Ja, en van dat laatste schrok ik behoorlijk.
Ook ik ben namelijk in het bezit van een grote hoeveelheid schilderijen. Natuurlijk ben ik een amateur, maar wel één met een professionele instelling. Ik schilder namelijk iedere dag, dus zeven dagen in de week. Dus zadel ik straks mijn kinderen met dit probleem op. Om mijn langspeelplaten en cd’s zullen ze wel vechten, maar de schilderijen zullen in het gunstigste geval wel naar de kringloopwinkel verdwijnen. Was ik nu zelf maar wat zakelijker geweest.
Maar je kunt niet alles hebben namelijk creatief en ook nog thuis in de zaken. Nu schrijf ik dit wel, maar na het programma Adres Onbekend ben ik er toch anders tegenaan gaan kijken. Tevens ben ik dankzij mijn diploma toch in een middenstandsfamilie terecht gekomen. Op de één of andere manier is het toch waar, dat waar je mee omgaat je er toch mee wordt besmet. Dus ben ik op dit moment druk aan het balansen wat ik aan schilderijen bezit. Al weet ik niet of ik het einde haal.
Die mensen uit de kringen der middenstanders doen dat balansen namelijk ieder jaar. Dus zal het ook hier ten huize ieder moment kunnen plaatsvinden. Met angst en beven zie ik dit tegemoet. Want net als minister Van der Steur verzwijg ik ook wel eens iets. Het afgelopen jaar was ik een keer uit balans en liet ik een schoteltje vallen. Lijmen had geen zin en was alleen weggooien een optie. Natuurlijk had ik het moeten melden bij de directrice, maar op dat moment had ik geen zin in een slechte aantekening.
Dat is nu natuurlijk niet meer van toepassing en moet ik iets anders bedenken. Gelukkig had ik een geweldige inval en zo heb ik inmiddels het batterijtje uit de rekenmachine gehaald. Dan moet er handmatig geteld worden en is een vergissing snel gemaakt. Lukt dat niet, dan moet ik maar hopen op het oude gezegde. Namelijk. “dat scherven geluk brengen.” Ook kan ik nog kijken in een kringloopwinkel of ik een identiek schoteltje kan vinden. Maar mijn zakelijk inzicht kennende kom ik dan weer met heel iets anders thuis. Misschien wel een schilderij.