Hier doe ik het voor

Enige tijd terug vroeg een nicht van me, “of ik een hond wilde schilderen?” Haar schoonzoon werd 50 jaar en zag dus Abraham en het schilderij was dan ook voor hem bedoeld. Het moest vanaf een foto, want de hond was al naar de hondenhemel. Wel dat werd nog hard werken, want de feestdatum was niet ver meer. Een dag voor het gebeuren had ik het voor elkaar en was het afwachten of het een beetje klopte.

Wel bij het ophalen barstte ze in tranen uit en ik schrok me dan ook dood. Zou ik het verknald hebben? Gelukkig niet en kwam de emotie van het nog aanwezige gemis en de treffende gelijkenis. Wel mijn dag kon niet meer stuk. Tot mijn verrassing kreeg ik vandaag nog een cadeau met onderstaand kaartje. Ik begon er bijna van te kwispelen.