Het is er weer tijd voor

Ondanks de warme zomer heb ik hier maanden naar uitgekeken. Ik was zelfs bang dat door de klimaatverandering ook dit zou verdwijnen. Erger zou ik niet, en met mij nog iemand, gestraft kunnen worden. Namelijk geen winterkost meer.

Samen met mijn kleinzoon Aron is hutspot namelijk ons lievelingseten. Ik lieg niet als ik vertel: dat ze ons dit wel drie keer in de week kunnen voorzetten. In mijn kindertijd had ik dit ook met rode bieten. Zelfs zo erg dat ik bij buren te gast ging als ze dit aten. Overal in de straat mocht ik aanschuiven, maar nu durf ik het niet meer.

Ze kijken nu al met een meewarige blik naar me, laat staan als ik aanbel met vraag: mag ik een vorkje hutspot meepikken. Dan zullen de rapen, en die lust ik niet, gaar zijn. Dus kon ik mijn energie beter ergens anders in steken.

Ja, ik kon beter het zekere voor het onzekere nemen en proberen de ingrediënten voor het nageslacht vast te leggen. Ondanks dat het nu nog meevalt ben ik toch bang dat de winters zullen verdwijnen. Met als gevolg dat we straks in december aan de Tortilla Espanola zitten. Dus zag ik geen andere oplossing dan om het schilderen.

Zo ben ik met, het hoofdbestanddeel, de ui begonnen. Met als voordeel dat je bij het schilderen, niet zoals bij het schillen, geen tranen in je ogen krijgt. Maar misschien ben ik wel te optimistisch en denken jullie er heel anders over. Zelf heb ik een ander dilemma, want wat moet ik nu schilderen. Een aardappel of een wortel? Wel daar moet ik nog maar even over denken. Als laatste ga ik het klapstuk doen en dan is het maar hopen: dan dit zowel letterlijk als figuurlijk zo is. Maar nu ga ik eten, hachee ook lekker.