Cor Edelenbosch

Het is me in de bol geslagen

Het kan nog, maar ik heb er weinig vertrouwen meer in. Dus lijkt ook dit jaar dat de winter ons laat zitten. Wel van zitten kwam niet veel, want de cheffin had de lente al in het hoofd. “Je moet dat hok van je eens gaan opruimen,” zo luidde haar dwingende advies. Maar opruimen en ik liggen elkaar niet zo goed.

Dus probeerde ik uitstel te krijgen en gaf aan: dat we bij ons thuis pas in het voorjaar schoonmaakten. De reden van dit tijdstip was dat dan de kolenkachel, prachtig in de kachelpoets gezet, de huiskamer uitging. Maar er waren meer tradities bij ons thuis. Werd je slaapkamer aan de grote schoonmaak onderworpen, dan moest je na afloop hiervan trakteren op gebak. Dus stelde ik voor om deze traditie ook bij ons in te voeren.

Het leek wel een oneerbaar voorstel en klonk er een luid duidelijk bevel van, “ga nu maar eens beginnen in plaats van met die rare ideeën te komen.” Dus begaf ik me richting aangewezen plek. Daar stond ik dan met spierpijn en tranen in mijn ogen. Want waar moest ik beginnen?

Eerst de radio maar aan voor wat afleiding, dan kon ik eens rustig om me heen kijken. Dat rustig kijken zat er echter niet in, want daar was de eerste controle al. Snel greep ik wat in mijn handen en meteen kwam er een lichte frons op mijn gezicht. Had ik dit gemaakt?

Ik kon het me niet meer herinneren, een vaas met tulpen, en het bleek dan ook al acht jaar geleden gemaakt. Het is bijna niet te geloven, maar voor de radio draaiden ze op dat moment net Tiptoe Trough The Tulips van Tiny Tim. Dit kon geen toeval zijn en meteen sloeg de schoonmaakwoede in mijn bol. Wie weet wat ik nog meer vind? Maar eerst koffie.