Cor Edelenbosch

Eindelijk loop ik voor de muziek uit.

Normaal hobbelde ik altijd achter de feiten aan, maar de technische ontwikkelingen hebben bij mij voor een ommekeer gezorgd. Ik weet dan ook niet wat er gebeurt en denk er zelfs over om op professionele basis verder te gaan. Maar niet te snel.

Je weet het namelijk nooit zeker, maar in dit geval is er geen kind overboord en kan ik het altijd nog weggeven. Wel na zeven kleinzonen, die ik voorzien heb van een schilderij met een piraat, krijg ik nu een kleindochter. Tenminste als de scan niet liegt en daar ga ik dan ook niet vanuit. Bij de jongens lag dit anders.

Hier moest ik wachten tot ze waren geboren en pas dan kon ik aan de slag. Deze keer was alles anders, niet alleen een meisje, maar ook moest er een ander onderwerp worden gekozen. Hier was ik snel uit, ondanks dat ik haar nog niet ken, bleef er toch maar één mogelijkheid over. Namelijk een prinses en omdat ik vooruit kon werken is de klus nu al geklaard.

Ja, het begint er nu toch echt wat op te lijken bij me. Vandaar de plannen van professionalisering.

Zo heb ik inmiddels een assistent in dienst genomen. Veel kunstenaars hebben zich namelijk omringd met hulp en ook de fotograaf Erwin Olaf, zo zag ik laatst in een documentaire, had zich hiervan bediend.

Zelf maak ik ook altijd een foto van het door mij geschilderde en zou dit de eerste gezamenlijke klus worden. De eerste foto had ik nog allen gedaan en die kan dan ook amper de toets der kritiek doorstaan. Met hulp van mijn assistent Michiel spreken we toch al duidelijk van een verbetering. Al was hij vergeten zijn arm, op tijd, terug te trekken. Maar bij de eerste klus kun je natuurlijk niet meteen alles verwachten.