Cor Edelenbosch

Zou ik dan eindelijk een gearriveerde schilder worden? Ik durfde het niet te hopen, maar het leek nu toch zover. Eindelijk een opdracht en hier werd ik telefonisch voor benaderd Een jongedame die wilde dat ik iets voor haar ging schilderen, zeg dan maar eens nee. Maar het werd nog gekker: “ik hoefde nergens voor te zorgen het onderwerp, verf en materiaal zouden allemaal worden geleverd,” zo zei de dame aan de telefoon. Ik werd er helemaal zenuwachtig van.

Ondanks de belofte van spullen ging ik toch alvast maar een paneel prepareren. Die had ze tenslotte niet opgenoemd. De volgende dag zou alles al afgeleverd worden en zette ik voor de zekerheid mijn andere projecten opzij. Ik was amper klaar of daar reed al een auto voor.

De mevrouw die uitstapte kwam me ergens me beken van voor, maar ik kon haar niet zo snel plaatsen. Toen ze één of ander groot project uit de achterbak haalde wist ik meteen die moet niet bij mij zijn. Om het wachten wat te doden ging ik maar een kop koffie intappen. Maar daar ging de bel van de voordeur.

Bij het opendoen bleek daar diezelfde mevrouw te staan met een kast. De gekste gedachten schoten door mijn hoofd. Die dag ervoor hadden we namelijk net gehoord, “dat volgens de Christen Unie ouders op reformatorisch scholen een lijst tegen homoseksualiteit moesten tekenen.” Een storm van protest was hun deel.

Dus kon dit best een reactie van een andere politieke partij zijn, kwam die mevrouw me daar bekend van voor, en was de keus op mij gevallen. Als partijloze moest ik misschien de kast in. In de politiek is tenslotte alles geoorloofd en zijn ze onschendbaar. Ondanks dat het niet meteen tot me doordrong was de mevrouw begonnen met praten.

Ze vertelde, “dat ze na onze telefonische afspraak de spullen van haar dochter kwam brengen.” De kast werd naar binnen getild en hierna ging ze de verf, kwasten en roller nog even uit de auto pakken. Ik moest maar kijken wanneer de kast klaar was, maar wel graag snel. Helaas komt het woord nee, niet in mijn woordenschat voor en beloofde ik dat ik mijn best zou doen.

Het werd nu toch echt tijd voor een kop koffie om dit alles eens rustig te verwerken. Al snel kwam ik erachter dat dit nu de gevolgen waren van hoogmoed. Namelijk denken dat ik eindelijk naam had gemaakt. Ik was gewoon een winterschilder en dat is natuurlijk ook schilderen. Ook hier kon ik me in uitleven, dus maar snel beginnen.