Cor Edelenbosch

Een verslaving kan rare dingen met iemand uithalen. Zo hadden wij op de lagere school een puntenslijper met daaraan een slinger. Helaas was deze altijd bevestigt aan de tafel van de leerkracht. Dienaangaande keek hij altijd op je vingers, maar soms deed zich een gelegenheid voor.

Snel ging ik dan, het liefst met een splinternieuwe, naar het bewuste apparaat. Heerlijk aan die slinger draaien waarbij stoppen voor mij schier onmogelijk was. Veelal zat de leraar dan weer op zijn plek en gebood mij om daar onmiddellijk mee te stoppen. Natuurlijk te laat en met een klein stompje als gevolg.

Ondanks deze afwijking bleef mijn liefde voor het tekenen. Nog altijd pak ik potloden regelmatig ter hand en graag had ik dan ook een puntenslijper met een slinger gehad. Gelukkig heb ik me altijd kunnen beheersen en hierdoor mijn tekeningen tot in de puntjes kunnen uitvoeren. Dit dankzij een gewone puntenslijper die ik al jaren in mijn bezit heb. Echter de laatste tijd begint hij te haperen en vermoed ik, na zovele jaren dienst, dat het mesje stomp is geworden.

Dus heb ik hem als hommage aan het papier toevertrouwd. Maar ik moet toch verder en helaas is een verslaving nooit uitgewerkt. Dus denk ik er sterk over om voor Sinterklaas er toch één met een slinger te vragen. Maar misschien denkt de goedheiligman daar heel anders over en krijg ik gewoon weer eenzelfde type die me jaren heeft geholpen. Maar voordat het 5 december is moet ik mijn potloden nu maar slijpen met een aardappelschiller.