Vroeger

Onlangs was ik jarig en vanwege het coronavirus was er weinig bezoek. Het was nu over meerdere dagen verspreid en dat bracht toch een vorm van gezelligheid. Echter er was ook tijd voor enige zelfreflectie en daar kwam ik niet zo goed uit. Vooral omdat ik me ooit anders had voorgenomen.

Niet alleen van naam ook qua uiterlijk en gedrag schijn ik erg op mijn opa te lijken. Zelf ben ik daar best wel trots op, want hij was één van de liefste mensen die ik heb gekend. Natuurlijk was ook hij niet volmaakt en had hij het altijd over vroeger. Veelal hoefde hij maar één woord te zeggen en kon ik het hele verhaal zelf wel afmaken. Die kans kreeg je echter niet en hoorde je voor de zoveelste keer, “hoe arm ze het vroeger hadden gehad.” Ook, en daar kreeg je als kind angst van want je wilde hem niet missen, dat hij: “blij zou zijn als hij de middelbare leeftijd zou halen.” Gelukkig is dit laatste gelogenstraft en is hij 78 jaar geworden. Vanaf toen heb ik me voorgenomen mocht ik opa worden, dan zou ik het nooit over vroeger hebben.

Wel, en dan druk ik me zacht uit, het is me niet helemaal gelukt. Ook nu was dat het geval, maar gelukkig was het bij Michiel (4) en die kan op die leeftijd nog wel wat van me hebben. Ik begon met de flauwe grap door zogenaamd te raden wat er in het cadeau zat wat hij me vol trots gaf. Een Mario-spel, want daar is hij zelf zo gek op, zo gaf ik aan. Wel hij ging erin mee en riep dan ook, “nee, het is een boek.” Ook kreeg ik een prachtige tekening oh nee, het was zelfs een schilderij. Die had hij samen met zijn zusje Iris (0) gemaakt, dit door hun handen in de verf te dopen en dit zo over te brengen naar het papier. Inmiddels heeft het een ereplaats in de woonkamer. Na deze taak vervuld te hebben ging ik in de fout.

Door, of dankzij, de corona heb je vanwege het weinige bezoek alle tijd om daar je aandacht aan te besteden. Zo zit Michiel op de basisschool in groep 1 en dat was bij mij op die leeftijd heel anders en daar ging ik.

Toen ik vier jaar was zat ik op de kleuterschool en als je dan jarig was, dan mocht je bij het speelkwartier als eerste naar buiten. Dan had je de gelegenheid om het daar aanwezige speelgoed uit te kiezen. Natuurlijk pakte ik de autoped, want die had ik thuis niet en werd dan ook door mij het meest begeerd. Hij zei het niet, maar hij keek me aan met een blik van wat raar dat zo’n fossiel thuis niet eens een autoped had. Eigenlijk had ik toen moeten stoppen met dat gelul over vroeger, mar ik had de smak te pakken. Dus schakelde ik automatisch over naar het volgende verhaal.

Dus ging ik verder met, op de lagere school mocht ik op mijn verjaardag vriendjes vragen te spelen. Dan gingen we, of we werden gestuurd, buiten spelen en daarbij moesten we ons zelf vermaken. Hierna werden we binnengeroepen en mochten we onbeperkt brood eten, iets waar ik de hele dag naar uit had gekeken. Was alles op, dan kwam het hoogtepunt je mocht iedereen naar huis brengen en zat je in het goede jaargetijde, dan was het zelfs al en beetje donker. Michiel begon me nu met andere ogen te bekijken vooral omdat ik met een lage stem deed of dit allemaal heel spannend was en eigenlijk was het dit ook wel. Maar wat had dit kind aan al die verhalen over vroeger?

“Wat deden jullie dan buiten?” zo wilde hij weten. Wel ik was niet alleen in mijn rol over vroeger ook mijn fantasie was inmiddels op hol geslagen. Dus vertelde ik: dat we gingen tollen. Om het nog wat mooier te maken zei ik dat ik dit zo goed kon dat ik zelfs kampioen van West-Friesland was en met knikkeren kampioen van Enkhuizen. Ik sloeg helemaal door en het begon hem te duizelen, waarbij hij geen enig besef had van de door mij aangehaalde spellen, en ging hij snel iets anders doen.

Ik had ook beter moeten weten, want je kunt het niet meer vergelijken met elkaar. Kinderen kunnen niet zoals wij buitenspelen. Tegenwoordig hebben ze het dan ook niet meer over verjaardagen, maar over partijtjes. Eigenlijk zijn het hele arrangementen geworden.

Daarom ben ik maar mijn jeugdherinneringen gaan schilderen. Dan kan ik het goed uitleggen aan mijn oudere kleinzoons. Al zie ik die vaak denken: daar begint die ouwe gek weer.