Volgens mijn nazaten ben ik moeilijk van mijn principes af te brengen. Zo hang ik nog politieke ideeën aan van iemand die al honderd jaar geleden is overleden. Maar ik voel me er wel bij, al denken sommige mensen dat ik een klap van de molen heb gehad. Ook voor het schilderen gaat dit op.

Zo schilder ieder onderwerp maar één keer. Al is me wel eens gevraagd: om iets nog een keer te doen. Natuurlijk heb ik bijvoorbeeld appels in meerdere gradaties gedaan, maar altijd een andere vorm of kleur. Maar laat ik tot de punt komen op deze wijze draai ik er omheen. Onderstaand schilderij heb ik namelijk wel twee keer gemaakt.

Het eerste exemplaar is namelijk ontvreemd op een expositie. Ik kon het haast niet geloven, maar het werd nog gekker. Zo zei iemand tegen me, “dat betekent dat iemand het graag wil hebben en is dus een geweldige reclame voor je.” Hier zat wat in, maar het bleef bij mij knagen.

Misschien zou het ooit nog boven water komen. Inmiddels duurt het al zo lang dat ik de moed heb opgegeven. Dus moest ik mijn principe opzijzetten en heb ik het nog een keer gemaakt. Zodat ik er eindelijk een klap op kan geven.