Het is de bedoeling dat je alles wat je maakt een titel geeft. Wel, dat haalt bij mij in mijn hoofd de raarste gedachte boven. Regelmatig vraag ik me dan ook af: gaat het me nu om het maken of om de titel of om het verhaal eromheen? Hier kom ik nooit uit en eigenlijk hoeft dat ook niet, want in alle onderdelen heb ik plezier. Deze keer echter was ik echter, vooral met mijn gedachten, te voorbarig.

Ik moest nog beginnen en toen had ik de titel al namelijk al lepeltje lepeltje. Tot mijn grote schrik, en het was zondag, was mijn inkt op en zat een tweede lepel er niet in. Maar ook kwam het besef dat dit, op mijn leeftijd, een laatste stuiptrekking was. Wat nu?

Automatisch ga ik dan terug in mijn herinneringen. Al snel kwam er een gelukzalig gevoel bij me boven. Denkend aan de tijd dat je als kind lekker de pan mocht uitlikken. Ik kreeg er meteen weer zin in, maar ook dit gaat niet meer vanwege de calorieën. Jammer, want wat was dat lekker, maar heeft mijn lepel ook een titel.

Oost-Indische inkt op papier. Formaat 40x30cm.