Cor Edelenbosch

Er valt niets meer te verbloemen

In mijn ruimte is het niemand toegestaan om iets, zonder mijn medeweten, te pakken of te verzetten. Ik beweer namelijk dat ik alles, zelfs met mijn ogen dicht, zo kan pakken. Dit heeft al tot menig verbaasde reactie geleid. Waarvan, “in deze klere troep?” wel de beschaafdste is. Maar deze keer, tot groot genoegen van mijn criticasters, ging ik af als een gieter.

Als het een vergeet-me-nietje was geweest, dan had ik nog kunnen zeggen: dat ik het expres had gedaan. Maar bij mijn lievelingsbloem, de dahlia, viel er niets te verbloemen. Na twee jaar, en ik wist niet eens meer dat ik hem had gemaakt, kwam hij plots tevoorschijn. Gelukkig had hij geen water nodig anders was er niets van over geweest.

Olieverf op MDF-paneel. Formaat 24x30cm.