Een uitglijder
Diverse soorten fruit, sommigen zelfs meerdere keren, heb ik al geschilderd. Dus een geliefd object mijnerzijds, maar één bleef ik ontwijken en dat had ik beter toentertijd kunnen doen. Maar gedane zaken nemen geen keer.
Na een spannende voetbalwedstrijd waarin ik me volledig had gegeven ging ik, na nog enige tijd met mijn voetbalvrienden in de kantine te hebben gezeten, richting huis. Hierbij moest ik eerst een steile dijk op fietsen en dat viel niet mee omdat mijn spieren, van sommige wist ik niet eens dat ik ze had, nog strak van de wedstrijd stonden. Toch kwam ik boven en liet me als een echte wielrenner afdalen. Hierbij zag ik echter de bananenschil, die een onverlaat hier had neergegooid, over het hoofd. Een verschrikkelijk val was hiervan het gevolg, Toch ben ik thuisgekomen.
Hier dacht men: dat de voetbalwedstrijd uit de hand was gelopen. Met mijn tanden door mijn lip kon ik ze het ware verhaal vertellen, maar ze leken weinig onder de indruk Ja, ze leken me niet te geloven en getuigen had ik niet. Wel een angstcomplex.
Bij het zien van een banaan voelde ik, zelfs jaren later, en het gedrag van mijn familie de angst weer opkomen. Met als gevolg dat ik de banaan niet meer kon zien laat staan eten. Zoals velen zullen weten ben ik een nogal gecompliceerd persoon en kwamen er in de loop der jaren steeds meer angsten bij. Op een gegeven moment kon ik er dan ook niet meer onderuit en ben ik hulp gaan zoeken.
Zo ging ik eerst naar de huisarts en hij vertelde, “dat hij dit alleen met medicijnen kon bestrijden, maar dat dit niet de oplossing was. Je kunt beter psychotische hulp zoeken,” zo gaf hij aan. Ik stribbelde wat tegen, want ik zag me al liggen op zo’n divan allerlei moeilijke gesprekken voerend nee, dat was niets voor mij. Ik ben nogal gesloten en laat nooit het achterste van mijn tong zien. De dokter zag mijn probleem en hielp me over de drempel heen, “medicijnen zijn erg verslavend en die zal je dan de rest van je leven moeten slikken.”
Dus toch maar een afspraak gemaakt en al heel snel kon ik er terecht. Het was heel anders dan ik me had voorgeteld, niks geen divan. Gewoon in een stoel tegenover elkaar en een gesprek van man tot man. Niks tegen vrouwen, maar tegen een man praat je tegenwoordig toch vrijer. Zo gingen we in het eerste gesprek al behoorlijk de diepte in.
Zo wilde hij meten weten: “of mijn ouders me wel eens hadden verteld waarom en hoe ze hadden besloten om nog een kind te verwekken?” Over dergelijke dingen werd bij ons thuis niet gesprokken en gaf ik als antwoord: gezien al mijn problemen is het een vluggertje geweest en hebben ze er met de pet naar gegooid. “Aan je postuur kan ik zien dat dit zeker niet het geval niet is geweest anders had je wel magerder geweest,” Wel dan zal ik wel in de drank verwekt zijn zo dacht ik, maar dit hield ik wijselijk voor me. Gelukkig hield hij op met dit soort intieme vragen, want ik zag me al naast Marc Overmars in een VIP-box zitten.
Er volgden nog heel wat sessies en diende zich er op een geven moment toch een oplossing aan. “Je moet alles van je afschrijven,” zei de psycholoog opgewekt. Door al die gesprekken was hij helaas vergeten: dat ik ook een angststoornis voor schrijven heb. “Dan zie ik nog maar één oplossing en dat is de problemen schilderen,” zo eindigde hij.
Wel ik begon met de angst voor uitglijders, net als bij de val, met een schil. Al snel had ik de smaak te maken en knapte ik er zo van op dat ik het zelfs aandurfde om de hele banaan te doen. Natuurlijk moet ik waken voor een te veel aan optimisme, maar toch hoop ik dat ik het ook ooit van me af kan schrijven.
